Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jest środek sierpnia i wszystkie miesiące do połowy
zakopują się w popiele; zapuszczają głęboko pętlice.
Z ziemi wyrastają brązowe hałdy, a ty mówisz, coraz
bliżej końca; czarnych trawników i białych twarzy,
szukających kogoś po drugiej stronie.

Zapomniałeś, nasze śliwki są szczepione, nie chorują,
zrzucają ewentualnie trochę fioletu, czasami bawią się
w jakieś układanki, rozkładając mozaiki, jak ze snów.
Następnie przybywają grzyby, pokrywają śluzem
trawę, całkiem dokładnie, opluwają liście.

Jestem teraz kotką, siadam na pierwszej lepszej żyle
wodnej i czekam aż napęcznieje, popłynie wino,
święcie wytrawne i ochrzci strzępy, rozleje się
na wątrobę, wypali znamię.


[wrzesień 2007]

Opublikowano

od dawna nie czytałem tak dobrego wiersza. Jest w nim tyle ciekawych momentów, że ciężko wybrać to najlepsze. A więc "siadam na pierwszej lepszej żyle wodnej i... " całość pakuję do Ulubionych.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



cieszę się, choć ostatnio napisaŁam
wersję tego wiersza 'ujętą'

jak ktoś zainteresowany :)

Jest środek sierpnia i wszystkie miesiące do połowy
zakopują się w popiele; zapuszczają głęboko pętlice.
Z ziemi wyrastają hałdy, a ty mówisz, coraz bliżej
końca; czarnych trawników i białych twarzy, kogoś
po drugiej stronie.
Zapomniałeś, nasze śliwki są
szczepione, nie chorują, zrzucają ewentualnie
trochę fioletu, czasami bawią się w jakieś układanki,
rozkładając mozaiki. Następnie przybywają grzyby,
pokrywają śluzem trawę, dokładnie, opluwają liście.

Jestem teraz kotką, siadam na pierwszej lepszej żyle
wodnej i czekam aż napęcznieje, popłynie wino,
święcie wytrawne i ochrzci strzępy, rozleje się
na wątrobę, wypali znamię.



pozdrawiam Espena :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kaspar, cieszę się, że w ten sposób odbierasz
moje pisanie. dla autora to chyba największy plus,
jeśli ktoś powie, że jego twórczość jest z innej beczki :P.

pozdrawiam Karspena :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zadzwoniła a kiedy  otworzyłem drzwi     bez korekty  przed lustrem   tak jak stała   prosto z klatki  weszła do pokoju   za nic mając  savoir – vivre                        
    • intrygujący wiersz z dozą goryczy i tęsknoty za tym co kiedyś było  ważne...pozdrawiam z podobaniem*)
    • Bardzo trafna obserwacja ludzkich postaw z nutką ironii i refleksji...pozdrawiam serdecznie*)
    • pięknie i magicznie, niemalże czuć zapach jodeł i chłód górskiego powietrza...pozdrawiam słonecznie*)
    • Od dawna nic nie czytam – przeczytałem wiele i nic nie zmieniło się, przynajmniej na lepsze. Opuściły mnie greckie muzy. Grupami. Pies o imieniu Vena – każdy mówi, jak pięknie - a to jedynie droga w górę i w dół, zawsze ta sama, plusk plusk, do serca - i pies kręci się koło drzwi, stara wylniała suka chce spaceru. Nie mam już dla niej serca i zachwytu, który leży gdzieś – w środku ludzkich jąder, w skomplikowanym układzie nagrody – odłogiem, porasta mchem i turzycą, nikt nie odważy się wejść na to trzęsawisko. Potrzeba odwagi – wspomniałem ci o tym wiele razy. Nie mam też żalu – było, minęło, nie wierzę w znów będzie, wytarte w łachmany ekspedientki w sklepie, kiedy pytam – tylko z rozkoszy odmowy – o stare wkłady do papierosa. Jak ona pięknie przeczy – jak ty. Potrząsa przy tym grzywką. No…, cała ty. Tak - jej odmowa sprawia mi przyjemność. Było, minęło, sprzedało się – jak my. Obojgu jest wyjątkowo dobrze. Pauza.   (można iść zrobić kawę, podłączyć papieros do sieci elektrycznych ven, potargać psa za łeb – no już, no już, siad!).   Kiedyś wrócę,   dopiszę dwa zdania, które niczego nie zmienią. O obrazie – zawsze warto wspomnieć o malarzach, poetach, reżyserach, pisarzach – Italo Calvino, który zanieczyścił język dzieci, to bunt wobec matki, bunt wobec życia, utracone łacińskie nazwy w ogrodzie, życie karleje i stajemy się dalsi – jakby wczoraj znalazłem fotografię w jednej z zapomnianych książek – roześmiana, śmiesznie wychylona, cała ty - i nie pamiętam, gdzie ją odłożyłem, na jak długo, skoro od dawna nic nie czytam. Niczego sobie.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...