Sesyjka

[Sebastian_Pietrzak]

wiesz
jestem w kropce po zjedzeniu wszystkich przecinków
w gardle migdałki i stosy wyimaginowanego jutra
z brudem paznokci od wczoraj

nie próbuj wmówić że tam właśnie pies po grzebany
bo nadal szczeka w mojej głowie mózg
rozdzielony od pozostałych komponentów ciała

jak cała reszta nawet dywan się zagina
kiedy chcę rozprostować kości
przejść się po tym wszystkim bez gniewu
z jedną zapałką pośród zgliszczy
bez niepotrzebnego zapalenia

powiedz
czy to choroba
bo czuję ten obrzęk odpowiedzialności
bez zastrzyku złudzeń
że coś może się udać

doktor nic nie jest pewne
proszony jest na oddział pourazowy
i wypieprzenie całej rzeszy aniołów
z lewą smykałką

[Małgorzata_Jaworek]

... a mi wciąż dobrze w Twoim świecie, Sebastianie. Poprawiłabym tylko "po grzebany", ale to tylko detal

pozdrawiam,
gocha

[Dorma]

No, no...

Niepowiem, nawet mi się podoba. Jestem miło zaskoczona, bo to jeden z niewielu Pana wierszy, który mi się spodobał, a pisze Pan przecież dużo ( prawie , że hurtowo :) ).

Ladne metafory, całość spójna, nieprzekombinowana.


nie próbuj wmówić że tam właśnie pies po grzebany

- ten zabieg niepotrzebny, rozdzielenie tego wyrazu na dwa słowa nie zmienia nic znaczeniowo. Chyba, że ma Pan jakies inne znaczenie, którego nie znam.

Nie rozumiem też ostatniego wersu:

z lewą smykałką

- jak on się ma do treści?