¿como estas?

[marti krűger]

za oknem jesień. i Tatarzy strzałami sypią gdy mądry
spaść w samotność muszę twych płomieni co już dawno
przebrzmiały. pójdę uliczką ciasną ale jawną
myśląc że owoc mój dojrzały, że pełen chęci, gdy nagle

myślisz o mnie mocno, myślisz nie jak o drzewie
gdy niebo jest już słabe. kiedy jeszcze raz odpadnę wreszcie
rozżarzę się w sobie. oddam blask i ciepło wtopionej w zaspie
czarnookiej tej o której marzę. wiatr uniesie drobne cekiny

rozbłysłych słów. a piaskowe ponure domów twarze
jeśli nie po wojnie nie myśli się tak wyglądać będą ciekawie.
i przeklinać, że chciałbym wiedzieć o sobie. w te puste miejsca
zalegającego śniegu wciąż pytać…

[IN]

wiersz mnie zaciekawił
ale chyba za dużo jużów
a rymy, czy konieczne ?
i coś mi się supła w 2w ostatniej strofki
hej, :)

[marti krűger]

IN dzięki za odwiedziny... jedno już po korekcie - faktycznie nie przyuważyłem i zrobił się tłok. Zaś co do 2w ostatniej strofy moim zdaniem jest ok! - taki niedopowiedziany, ale nasuwający sam odpowiedź...
pozdrawiam

[zak stanisława]

za oknem jesień. i Tatarzy strzałami sypią gdy mądry--nie rozumiem tego zabiegu
spaść w samotność muszę twych płomieni co już dawno
przebrzmiały. pójdę uliczką ciasną ale jawną....

metafory i przerzutnie, podobają sie,
pozdr ES

[Vera_Ikon]

Bardzo się podoba :) Zajrzałam po czasie ;) Przez przypadek...
Bardzo ładny obraz, nastrój świetnie zbudowany.
Przydałaby się mocniejsza końcówka - ale ja zawsze się czegoś czepiam, więc nie należny się mną za bardzo przejmować ;)
Duży "+'

pozdr serdecznie
weronika