Daleką łąką.

[Mariusz Kos]

Daleką łąką.
Nie nocą.
Moje myśli szły za tobą.

Ty zrywałaś kwiaty na wieńce.
W przemijaniu woni, odchodząc
w marzeniach.

Ja byłem daleko, walcząc o dzień.
Ty byłaś daleko jak wieczność o świcie.

Pozostało nie czuć oddali,
lecz sny stawały się
Przestrzenią bez kresu.

Twych oczu nie spotkałem.
Więc będę musiał,
na tą daleką łąkę.
Nie nocą.

Przynieść swą bliskość.

[natalia]

wydaje mi się, że słówko "moje" jest zbędne w 3 wersie.
dalej "odchodząc..." czy nie powinno być w marzenia?

hmmmm nie wiem, czy nie za dużo o tym samym piszesz, o tej odległości, jednak mnie częściowo przekonałeś

jeszcze tylko jednego się uczepię... "daleką łąką" a może daleka łąka, na dalekiej łące, odległa łąka, czy coś takiego, bo daleką łąką brzmi mi jakoś tak niefartownie, ale to tylko moje zdanie.

czekam na kolejne

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Maria Anonym]

wydaje mi sie Mariuszu ze troche niedopracowany jest ten wiersz, troche za duzo tych "ą" i "ę", ale cieply wiersz
pozdr, M+A