Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wspominając stare dobre czasy, kiedy na forum zdarzały się jeszcze poetyckie zabawy, a ludzie pisali nawet wiersze (ba, pisali je wspólnie), pomyślałem o reanimacji tego zwyczaju i małym poetyckim treningu dla zainteresowanych.
Pisać razem nie będziemy, bo pewnie nic sensownego by z tego nie wyszło, ale pomyślałem o następującym poetyckim wygibasie:

wybieramy internetowego newsa z danego dnia, następnie, na jego podstawie opracowujemy wiersz [u]w oparciu o słowa autora wyjściowego tekstu[/u]. Manipulacja obejmuje wszelkie powszechnie akceptowane chwyty poetyckie: zabawę wersyfikacją, interpunkcją itp. pod jednym warunkiem: „wycięty” ciąg wyrazów nie może być krótszy niż [u]trzy słowa[/u].

Wszystkich chętnych zapraszam do zabawy

Serdecznie

Fei

______________________________________
przykład mojego autorstwa (na podstawie newsa znalezionego dzisiaj na interii):

”PODPALIŁA MĘŻOWI CZŁONEK"
Po trzech latach wspólnego zamieszkiwania od uzyskania rozwodu była żona podpaliła byłemu mężowi... penisa – podała moskiewska milicja.
Zanosi się na czarny tydzień męskości. Wczoraj agencje donosiły o nieszczęśliwym wypadku w Edynburgu, dziś o zdarzeniu w Moskwie.
Do zamachu na męskość eks-małżonka doszło, kiedy mężczyzna popijał wódkę, siedząc nago przed telewizorem. - Było to straszliwie bolesne. Paliłem się jak pochodnia. Nie mam pojęcia, co ja takiego zrobiłem, żeby sobie na to zasłużyć - wyznał nieszczęśnik gazecie "Twoj Dień".
Jak powiedziała rzeczniczka milicji, trudno przewidzieć, czy [u]poszkodowany w pełni[/u] dojdzie do siebie. Morał z całej historii? Nie pij wódki przed telewizorem. Jeśli się rozwodzisz - rzecz jasna...



poszkodowany

w pełni
zanosi się na czarny- ty
dzień nago przed telewizorem

trudno przewidzieć
czy dojdzie

do siebie!


mężowi penisa
podała była

żona podpaliła

Opublikowano

zapomniałem dodać,
o komentarze proszę tylko zainteresowanych pisaniem/ komentowaniem powstałych tekstów,
jeśli przyszedłeś/łaś pomarudzić, omiń ten wątek.

Pozdrawiam

Fei

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Annna2    Myślę, że Dmowski nie meblował myślenia.    To polityczne przekłamanie - żywię głęboką nadzieję.   Dopiero dzisiaj meblują Dmowskim.   A wiersz?   Tchnie historiozoficzną erudycją.   Chapeau bas!
    • Klucz do sprawy tkwi w mniejszych reperkusjach. Gdyby nam zabrać lub ograniczyć liczne reperkusje byłoby dużo znośniej. W większym rozluźnieniu i w pięknym, rozpromienionym uśmiechu słuchałoby się po prostu interesujących solówek na perkusji. Sprawy by się swobodnie działy i lekko płynęły, a nie bez przerwy tąpały. Widzę pracę ku temu wielkim sensem pracy u podstaw. A ty?     Warszawa – Stegny, 20.05.2026r.    
    • Otwieram oczy i patrzę na Ciebie, co w bieli Ty z ziemi dłońmi się wygrzebiesz. Twych oczu nie widać, ciemność z nich wylana.  Co palcem w szybę pukasz, krew na nim przelana.    Trupi widok w mej głowie się buntuje, jednak strachu już w ogóle nie czuję, bo na co dzień Cię mam i widzę w odbiciu.  Nawet po szklanki wina czerwonego wypiciu.    Cóż począć, gdy taka natura z tobą obrana, bezimiennie nazwa mi została nadana.  W samotności zgiełku, twój widok przyjazny. Mimo, że na czaszce twej wyraz grymaśny.    Czy odejść planujesz? Zostawić mnie samą? już porównuje Cię ze swoją nową mamą.  Matką choroby, której imię zakazane. Czy dobrze, że imię jej jest mi już znane?   Odchodzisz bez słowa - wyrokiem ciszy zostawiasz.  Samotnie porzucić mnie w ciemności postanawiasz.  Jak przywyknąć do zdrowia, gdy choroba codziennością?  Obdarzysz mnie znowu swą bezlitosnością?   Teraz pukam w to lustro zniecierpliwiona myśl sama że Cię już nie ma, mnie pokona. Widzę swój nos i usta całkiem już suche. na policzku widzę powolną srebrzystą muchę.   Spojrzenie me cierpkie - wpatruje w nim Ciebie. Codzienność zabrała mi drugą część siebie.  Jestem w potrzebie, brakuje mi Ciebie.  Naprawdę, brakuje mi Ciebie
    • trudno przechodzą litery między zębami rozsupłana pętelka z języka otwiera tamę   topią się receptory przepalają synapsy wir wciąga wszystkich gości    ciemnowłose pijaczki rozbijają szklanki na kocich łbach wątrobiarze liżą liżą liżą   won mentalny menel z cynicznym uśmiechem  wali pieścią w stół   wódka się rozlewa pękają życzoneczka
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...