Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

drżę jak krucha wierzba
każdy dzień w osobny listek zwijam
schowam do ciepłej kieszeni
wewnętrznej –tak jest bezpiecznie

nie patrz stale przez okno
zacznij wić gniazdo w dolinie
wysokich traw nie ugnie cisza
nim się staniemy pragnieniem

czas przed nami się ukrył
jeszcze do snu nie kołysz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pierre!
Oczywiście, nie mylisz się , osiki drżą.
Ale jeśli ''krucha wierzba'' -ma prawo drżeć..:)
..a poza tym osika to gatunek drzewa należący do rodziny wierzbowatych.
Wielkie dzięki.PozdrawiaM.
Opublikowano
drżę jak krucha wierzba
każdy dzień w osobny listek zwijam...

jeszcze do snu nie kołysz


ładna "klamra"... nastrojowo, i tęsknie, :)
ale też się czepnę ;) - chowanie x2, (może jedno nie jest konieczne?)
ps. ostatnio straśliwy rzep się ze mnie zrobił, wszystkich czytam z lupą (oprócz siebie ;)

hej, Marletko :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Inko!
Twoja lupa przydatna...oj! przydatna.
Zmieniłam , a raczej zamieniłam co trzeba.
Też sobie kupię powiększalnik..a co?
Dzięki serdeczne:))
PozdrawiaMarlettowo.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Judyt!
Jeszcze nie ''e':)))
A dary są bezpieczne:)
Dziękuję i pozdowionka ślę.

oby się nie pogubiły
e niepotrzebnie namazałam tych literek e:)
pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Judyt!
Jeszcze nie ''e':)))
A dary są bezpieczne:)
Dziękuję i pozdowionka ślę.

oby się nie pogubiły
e niepotrzebnie namazałam tych literek e:)
pozdr.
Prędzej rozdam niż zgubię:))
Uśmiechu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poezja to życie   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)
    • @beta_b   Prawdy o tym, co jest po śmierci, nie zna nikt.  Ale intensywność takich przeżyć sprawia, że zaczynamy pytać o coś więcej. Czasami wydaje się, że granica między światami staje się cienka, a to, co czujemy, może to nie tylko nasza wyobraźnia, ale echo tęsknoty tych, którzy odeszli. Taka myśl mi się nasunęła. :) 
    • @Poet Ka   Zaczerwieniłam się na maxa. :)    Dobrze Ala napisała - bądź sobą!   Przeczytałam komentarz Jacka i Twój - i chyba zorientowałam się o co chodzi - Poświatowska powiedziała wiele. :)   Połączyłaś fizjologię z kosmiczną skalą, bo przechodzisz od biologicznego obrazu - tych "transparentnych drobnoustrojów" dostrzeganych pod powiekami - do metafizycznego "marzenia o wieczności". I to robi wrażenie.   No i oczywiście to mocne nawiązanie do Poświatowskiej i jej "opadniętych napięstków". To koresponduje z deklaracją "widzę - trwam" czyli dopóki moje oko łapie światło i widzi te drobinki, dopóty ja wciąż żyję. (przypomina - „myślę, więc jestem” )   Dla mnie to wiersz o tym, że dopóki potrafimy zachwycać się światłem (nawet jeśli to tylko powidoki), dopóty wygrywamy z przemijaniem.   Czy taka interpretacja może być dobra?   Pozdrawiam. 
    • radość z bycia skończonością: spryskany wodą toaletową Petrichor przyjmuję kolor ziemi i pachnę jak ona. mechanicy nieb ciągle nie mogą znaleźć usterki, fatalnie działająca slowmotioneria wypluwa jedną postać po drugiej, generuje rozbawione smoki, święte panny w słonecznych otokach (na szczęście każda ma twoją twarz, kochanie!). jeśli dobrze zamarzyć – wszystkie lustra okażą się urządzeniami działającymi na prąd, będą wyświetlać tylko słodką buzię mojego skarbu chcę być padłym na kolana nabożnisiem (i lizu, i lizu!), igłą w twoim krwiobiegu, która bezustannie płynie w stronę serca by musnąć, a nie spowodować śmierć.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...