Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

To już nie korzenie
To całe drzewa są we mnie
Wrosły w burzę aort i serce
Przerosły myśli opuchnięte
Co bolą niewymownie
Gałęzie rozszarpują skronie
Dłonie oplatają całe
Nieruchome
Uczucia
Zimne
Zdrewniałe
Zaklęte
To już nie korzenie
Wspomnienia o nas.

Opublikowano

No jest tutaj treść, nawet intrygująca, jak najbardziej na wiersz.
Ale technicznie tekst jest niedopracowany, warto by go skondensować,
w pierwszej kolejności zrobić coś z tymi wymienionymi już słowami.
Przykro mi, nie umiem podpowiedzieć co i jak. Ale wiersz ma potencjał
na bycie lepszym.
Pozdrawiam:)

Opublikowano

Pierwsze 6 wersetów- jak najbardziej na tak! Docierają w zakamarki mojej wrażliwości...
Co do reszty, to zostało już wyżej napisane.

Opublikowano

dzięki za komentarze)
jeśli chodzi o tych pięć słów, to tak jakoś wyszło, jest w tym jakaś niejednoznaczność: dłonie nieruchome i nieruchome uczucia, dłonie oplatają nieruchome uczucia, uczucia zimne, zdrewniałe, zaklęte a przecież takie mogą być też wspomnienia))))
jeśli coś piszę, nie zastanawiam się długo, nie kombinuję, wiem, że zabrzmi to górnolotnie ale po prostu samo się pisze wszystko i stąd "kiepskość" techniczna))
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor Masz rzadką zdolność: nie opisujesz rzeczy, tylko pozwalasz im się wydarzać w języku. Dzięki temu czytelnik nie patrzy – ale wchodzi w środek. To jest wiersz czuły, miękki, niosący światło – taki, który nie próbuje być wielki, a i tak zostaje pod skórą i trafia dokładnie w to miejsce, gdzie słowo zaczyna już nie tylko znaczyć, ale i dotykać.   Może Cię zapytać, czego pragniesz… ale boi się, że nie wszystko będzie mogła Ci dać. Czasem największa siła uczucia kryje się nie w jego natężeniu, ale w tym, ile przestrzeni potrafi zostawić drugiej osobie.
    • @andrew   opowiem o Twoim wierszu strumieniem świadomosci.   wirtul pokazuje wszystko na wyciągnięcie ręki    a jednak real pozostaje nieuchwytny dotyk zapach spojrzenie serce nie da się skopiować ani przewinąc filozofia obecności w czasach ekranu.     interesująco napisany.   świetny tekst.   pozdrawiam :)  
    • Opisujesz szpital prostymi słowami, a te są najpiękniejsze. Twoje słowa rodzą uczucia, dystans do życia. Tak właśnie jest w szpitalu.
    • @Berenika97   Nika     czytam Twój wiersz jak zapis bardzo współczesnego paradoksu .   im więcej światła, tym trudniej zobaczyć prawdę !!! jest w nim coś poruszająco cichego.   swoista tęsknota za czasem, kiedy jedno spojrzenie nie potrzebowało świadków ani dowodów, kiedy ogień po prostu był, a nie musiał się tłumaczyć ze swojego istnienia.   "bo spojrzeliśmy sobie w oczy".   pięknie uchwyciłaś moment, w którym emocje tracą intymnosć i zaczynają krążyć w obiegu oglądane, oceniane, podważane .   a jednak gdzies pod tym wszystkim wciąż tli się pytanie najważniejsze i najbardziej ludzkie. czy naprawdę coś się pali ? to bardzo dojrzały, świadomy tekst .   zostanie mi  w myśli na długo  po lekturze.   fantastycznie Nika.    
    • Robimy z uczuć relacje na żywo, bez filtra. Żyjemy na granicy - bliscy załamania. Kiedyś jedno spojrzenie było iskrą. Ktoś dla kogoś ryzykował wszystko. Dziś mieszkamy w samym świetle - bez zasłon i bez cienia. Tłum przewija nas palcem. Nie szuka ognia. Sprawdza tylko, czy to nie efekt specjalny.   Czy naprawdę coś się pali.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...