Stoję...

[Gacek]

„Przemilczenia dzielą bardziej niż nieobecności”.
Coco Chanel


Stoję tam – na skale samotnej, wyniosłej. Dumnej – bo ma z czego. Chciała być niedostępną i taką jest. Z pozoru. Odstrasza swymi zboczami; zwykli ludzie nie porwą się, uznają że nie ma sensu. Jednak dla śmiałków, którzy są na tyle odważni i zdecydują się wspinać pokaże wysunięte kamienie tak, by można było bezpiecznie wejść. A droga do jaskini w samym sercu skały...prostsza niż się wydaje, trzeba jednak uważnie patrzeć i ją znaleźć.
I stoję – z rękami wzniesionymi do nieba licząc, że Bóg zabierze mnie stąd. Nie chcę tu stać. Patrzę w dół, myśli kłębią się niezdrowe – może by tak nie liczyć, że Pan mnie weźmie tylko wprosić się do Niego? Ale jeśli nie otworzy? Więc stoję. Po co? Dla kogo? Nigdy nie myślałem, że zwykłe stanie może być tak męczące. I stoję. I czekam. Na co? Hmmm....Na kogo? A może na kogo i na co? Jednak stoję. Właśnie... Stoję sam. Ja, sam? Odwracam się – garstka ludzi niby tuż za plecami, jednak nie na tyle blisko by zdarzyli złapać mnie za rękę gdybym się zdecydował. A może ich nie doceniam? Ciekaw jestem jak duży jest ich zasięg rąk jeśli o mnie chodzi. Z jednej nie chcę wystawiać ich na próbę, z drugiej strony chcę wiedzieć czy mnie złapią, czy zdarzą....Boże, pozwól mi niepewność mą wyleczyć – bez wystawiania nikogo na próbę, bez skoku. Nie zasłużyli. Choć w sumie czym ja zasłużyłem na ciągłe balansowanie na tej skale mojego życia? Mogłem to wszystko rozegrać inaczej – spokojnie po niej chodzić, bez biegania, bez skakania, bez wygłupów; dalsza zabawa i rozhuśtam mą skałę aż spadnie, ale no risik no fun, żyj krótko ale pięknie....Oklepane formułki, jednak...prawda, lepiej żyć krótko z ludźmi niż spędzić długie lata życia samotnie. No ale stoję – po co w takim razie? Szukam. Szukam Jej wzrokiem. Jest. Razem z innymi? Bliżej? Dalej? Wciąż zadaję sobie to pytanie. Stoję. Wyciągam rękę, podchodzę ile mogę – jeszcze jeden krok i przeciążę skałę. Przynajmniej lot będzie piękny... A co tam, no risik no fun – delikatnie przesuwam się w Jej stronę, już, już ...sięgam... Głupi – sam to mogę tylko popsuć wszystko. Jednak czemu Ona nie podchodzi? I najważniejsze – czemu milczy? Wyciąga rękę – delikatnie, nie prostuje jej do końca, jednak zawsze coś...Krzyk! Odwracam się. Tamta. Jest tak blisko, że wystarczyłoby odwrócić się, zrobić bezpieczny krok w jej stronę, ale nie – ryzykuję – albo wszystko stracę – ludzi, swoją skałę, stracę siebie...; albo wszystko zyskam – lecz czemu Ona milczy? Czemu nie idzie? Jest! Idzie! Boże, czemu poszła krok w tył? A może to ja się cofnąłem? Nie, ja już nie mam możliwości ruchu – to One i Oni się poruszają. Ach....czuję ich oddech na karku. A Ona? Milczy, lecz przybliżyła się. Podobno milczenie jest złotem, więc musi być bardzo bogata; dzieli się milczeniem – niestety, mnie ono wpędza w długi u ludzi za plecami, u moich nerw i zdrowia. Nie tonę jeszcze w długach, jednak niech ona nie milczy. Odwracam się – patrzę kątem oka na tą drugą, na Tamtą – coś krzyczy, przecież widzę to po jej ruchach, mimice jednak nie słyszę nic co do mnie mówi...Odwracam się – Ona milczy, lecz wciąż bardziej prostuje rękę. Ehhh...tylko po to by znów wróciła do tej pozycji na wpół wyciągniętej. Na szczęście Oni są coraz bliżej, już prawie opieram się o nich. Część została dalej, nieliczni podeszli tak blisko. Ona milczy. Krzyczę do niej, uśmiecha się, znów wyciąga rękę, otwiera usta...Zamyka jednak szybko, cofa rękę, jednak jest bliżej niż była jeszcze przed chwilą. Lecz nadal stoję sam, znów wznoszę ręce i krzyczę – licząc, że chociaż Ty, Boże, odpowiesz, nie będziesz milczał a ja usłyszę...Nic. Ona też milczy. Jak długo jeszcze? Byle odezwała się przed skokiem. Nie musi krzyczeć, byle niech nie milczy...Cichy szept, dwa proste słowa, jedno jeszcze prostsze, cokolwiek. Stoję. Ona też. Jednak dopiero teraz widzę. Milczy, bo na mnie nie patrzy – ciałem zwrócona do mnie, lecz twarz ma zwróconą do tyłu, za plecy. I patrzy – na Niego. On stoi spokojnie i czeka – pewny siebie, pewny Jej. Teraz ogarnia mnie niepokój i jeszcze większa niewiedza niż dotychczas. Gdzie pójdzie? Do mnie? Nie patrząc jak łatwa jest droga – boi się. A może czeka aż ja zrezygnuję? On jest i będzie, przynajmniej do czasu aż Ona odwróci się i krzyknie. Ona milczy. Ja stoję. Tamta krzyczy. Bóg patrzy. Ja stoję. Ona milczy. Spadam. Bóg patrzy...

[Gacek]

być może nizbyt wyszukane, ale pisane było w autobusie podczas powrotu z wakacji:) za dużo się wydarzyło i musiałem z siebie troche wyrzucić i pomyślałem, że taka forma będzie odpowiednia, jakoś potrzebowałem nazwać to wszystko co się w głowie kotłowało i przelałem to na papier. tak bywa w większości przypadków pewnie, no ale...;p

[irka-ika]

Podoba mi się bardzo. Taka refleksja ..Czasem warto wyrzucić chaos z głębi duszy. Pozdrawiam :)