Zgłoś

@orkan11   Pięknie ujęta intymność procesu twórczego. Krucha jest chwila, zanim myśl stanie się słowem - i jak cenna jest ta przestrzeń "przed". Szczególnie poruszające jest zakończenie - potrzeba samotności jako warunku autentyczności. :)

@tetu   Ten obraz zegara bez wskazówek jako pustego talerza to genialne przełożenie abstrakcji na coś namacalnego. Czas nie zniknął - tylko przestał być mierzalny, użyteczny. Wrócił do swojego pierwotnego stanu - po prostu trwania.

@KOBIETA   Ta desperacja w próbie dotarcia do drugiej osoby - "nie wiem jak usłyszeć" - jest świetna. Zostają tylko - zapach, dotyk, słowa. Jakby bliskość była jednocześnie tak realna i tak niemożliwa.  

@iwonaroma Dodałbym jeszcze, trafniej byłoby ,,Codziennie krzyżuje...,, Prócz wielkiego zła... Jest i mniejsze, widzę to w tramwaju, sklepie, na drodze usianej butelkami, gdy jadę rowerem.    @iwonaroma Taki świat, co nie zgodne z linią władzy, zachowując się  jak mafia, jest out. Niezależnie od geografii.  Bywa tak w domach, relacjach damsko męskich...   Pozdrawiam serdecznie  Miłego 

@Ewelina   Piękny i smutny obraz tego, jak ktoś przestaje być osobą, a staje się wspomnieniem. "Prawie jak obłok" - czyli już nie całkiem rzeczywisty, już nie do końca uchwytny.