Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Haiku deszczowe

Barbara Szala

Przez Barbara Szala
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
Opublikowano

za długie na haiku:) co by nie powiedzieć jednak w haiku obowiązują
jakieś zasady i jak chcemy utwór nazwać "haiku" to musi jednak coś z tego mieć:)
To co Pani prezentuje, to raczej miniatura jak już:) Pozdr. EK

Fanaberka

Fanaberka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Podoba mi się.
To prawie haiku, tylko za dużo słów. Ja czasem piszę kilka wersji i wybieram jedną.

zielone krople
strącam z igieł modrzewia
radość poranka

nawet wyszło 5-7-5 :-)
Barbara Szala

Barbara Szala

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

To w zasadzie 2 haiku i moga być prezentowane całkiem oddzielnie.
Tutaj przedstawiłam je razem, gdyż tak je napisałam jeden po drugim.
Ale radość w tym drugim jest niezależna od padającego deszczu.
Pozdrawiam :)

tygrys_pietrek

tygrys_pietrek

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie moga bo wtedy straca sens zwlaszcza to pierwsze. to co probujesz napisac to tzw "tanka". ogolnie rzecz biorac to dlugie haiku (dotyczy pojedynczej chwili i scisle zwiazanej z nia pojedynczej refleksji). oczywiscie typowe tanka powinno miec 5 linijek ale podobnie jak w haiku liczba 3 wersow, ta liczba nie jest kanonem tylko ograniczeniem gadulstwa. o ile mi wiadomo to pierwsze tanka w Polsce napisal Leopold Staff

budowalem na piasku
i zwalilo sie
budowalem na skale
i zwalilo sie
teraz budujac zaczne
od dymu z komina

jak wklepiesz w google to znajdziesz tego wiecej. jedne lepsze drugie gorsze podobnie jak haiku.

I drag a dead dog
off the road and get back
in my car
sometimes all that's left
is the right preposition

- Dave Bacharach

a lightning strike
splits our old apple tree ---
I never dreamed
the death that parted us
would not be one of ours

- Beverly George

pietrek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...