Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z tytułu; który nie istnieje

Przemyslaw Krupa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Przemyslaw Krupa

Przemyslaw Krupa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

I dźgnąłem Jezusa w serce,
krew obryzgała mi twarz.
Nie było to dźgnięcie mściwe,
było oczekujące.
Chciałem poczuć krew,
jego była słodka,
rozpływała się w ustach,
nienawidziłem Go,
ale chciałem jeszcze,jeszcze!
Gdy wyssałem ostatnią możliwą kroplę,
gdy napłyneła mi do głowy,
poczułem smród Jego ciała,
wyrzygałem Go,na twarz.
Powstał i...
spojrzał na mojego brata


Mam nadzieje, że nikt nie poczuje się urażony ze względów religijnych. Nie taki był zamiar autora. Imię "Jezus" wydaje mi się najbardziej wyraziste i idealnie pasujące do wiersza ( do polskiego społeczeństwa)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aniat.
      Pragnienie

      Przez aniat. · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuję za uważne odczytanie i interpretację. Dla mnie to pragnienie ma bardziej konkretny, jednolity sens, ale cieszę się, że wiersz otwiera różne odczytania. Pozdrawiam ciepło.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      widmo online

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Trafnie diagnozujesz, dlaczego tak łatwo wchodzimy w relacje online - w sieci możemy wykreować się na kogoś lepszego, bardziej błyskotliwego, unikając „brudu” fizjologii, nieśmiałości czy codziennej rutyny. Ale ta czystość jest sterylnością laboratorium, w którym uczucie nie ma jak naprawdę oddychać.   Koniec relacji w sieci to „błąd systemu, cichy , powtarzalny, nie do naprawy” - kogoś się po prostu usuwa, blokuje, wymazuje z pamięci podręcznej. Ta techniczna chłodność sprawia, że ból jest paradoksalnie trudniejszy do przeżycia, bo zostaje sprowadzony do poziomu niedziałającej aplikacji. Obraz mężczyzny, który wchodzi na profil tylko po to, by „dotknąć martwego piksela , który kiedyś był jej okiem”, jest genialną definicją współczesnej żałoby. Masz rację - zostaje martwy profil, okno czatu, które „nigdy się nie zaświeci”. To nowa forma tortury - widzieć czyjąś aktywność, „mruganie routera”, mając świadomość, że dla tej osoby już nie istniejemy. Technologia nie leczy samotności - pozwala nam udawać, że żyjemy. To wiersz o tym, że w świecie pełnym powiadomień, najgłośniejsza i najbardziej przerażająca jest cisza w miejscu, gdzie kiedyś był drugi człowiek.   Świetny tekst!
    • Migrena
      widmo online

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Nata_Kruk   my się Mata różnimy:)   Ty kochasz formy krótkie a ja rozwlekłe.   nie chcę się tutaj negatywnie poisywać ale mógłbym wkleić szkic mojego wiersza.   haiku.   tylko Ty byś się zdenerwowała a ja ośmieszył.     jak zwykle biorę sobie Twoje słowa do serca:)   dziękuję:)      
    • violetta
      jądro żalu

      Przez violetta · Opublikowano

      @bazyl_prost to cudownie, bo myślałam, że mnie nie lubisz:)
    • Nata_Kruk
      W punkt

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      @Radosław... można, na pewno.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...