****

[Wilkołak]

Razu swego, dnia pewnego,
przyszło do mnie moje ego.
Potwór taki, złośnik mały,
Tak wciąż zmienny niebywały.

Tu mnie szturchnie, tam potrąca,
za włos szarpnie, myśl ta żrąca.
za dłoń złapie, w ucho szepnie,
"nie zaufasz nigdy więcej".

Pięknem kobieta Ci będzie,
Zbrzydłem, życie szare wszędzie.
Ja wciąż słuchać go nie chciałem,
i do życia przymuszałem.

Tak oddychać próbowałem,
ego własne przyduszałem.
Wytrącałem myśli złego,
zamykałem słowa jego.

Ktoś powiedział że zabiłem,
lecz ja wiem iż uwolniłem.
udusiłem własne ego,
wyrzuciłem skrzata złego.

[Pan poeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

treść ok, wykonanie nieok):

[saldzie drolma]

Wiersz mi się podobał, choć na kolana mnie nie powalił.
Temat ’ego’ jest ciekawy, ale opisywanie go jako złego skrzata _ no nie wiem?
Musisz wiedzieć, że ‘ego’ nie przychodzi.
Ono towarzyszy tobie przez cały czas.
Przecież nie jesteś istotą oświeconą, której słabostką jest oddanie się na chwil kilka staremu przyjacielowi.

Temat ‘ego’ spłycony w taki sposób jest ciekawy.
Niestety może zostać błędnie zrozumiany przez istoty nie wtajemniczone.
Te w temacie pewnie by się dobrze bawiły podczas czytania tego wiersza.
Niestety potraktowałyby go z przymrużeniem oka.
Czy taki był cel?

[Wilkołak]

w sumie to to nie miało powalać na kolana, zresztą... w końcu jest to dział dla tych co pisać nie umieją.

Wiem że ego jest cząstką nas. i nie uważam się za istotę oświeconą, wręcz przeciwnie... jednak że celem tego wiersza było właśnie pokazanie tego z przymrużeniem oka, może troszkę jak humoreska tyle, że nie pisana prozą a wierszem...


Pozdrawiam