niepamięć

[marti krűger]

siadamy sobie do towarzystwa - nie umiem kłamać.
kłamią spękane konfesjonały niosąc skargi: że pije, że cudzołoży.
tak ma być – myślę. przebywanie z aniołami ma swą cenę.
płacimy na wyrost. zawsze wtedy wieszasz mnie na palcu
i dotykam obce mi ciało

nie budząc się z koszmarami. błyszczę jedną chwilę
i słońce jeszcze większe opowiada baśnie.
i nic się nie psuje. ludzie tak robią. najadam się cieniem
drżąc z rozkoszą. i tak to tłumaczę: że mam wszystko i nic;
czego chcieć bym nie mógł

to chleb, margaryna i wino. odrobina luksusu
zlizana z twych ust brzemiennych

[Bartosz Wojciechowski]

Cóż to za "opo" w ostatnim wersie? Nie rozumiem.

Ale poza tym kupuję wszystko - temat, podejście do tematu, język poetycki,
wersyfikację. Bardzo dobra próba - nie nadużywa słów, nie atakuje czytelnika,
lecz w wyważony, celny i umiejętny sposób przedstawia określoną sytuację
życiową. Wreszcie skłania do refleksji, nie wypada z głowy po dwóch minutach.
Naprawdę udany debiut tutaj - gratuluję:)

[marti krűger]

Witaj Bartoszu! Przepraszam nie zauważyłem iż część tekstu uciekła, więc proszę o ponowną opinię, już dotyczącą całej treści. Pzdr.

[Anna Siedem]

Uroczy wiersz, dobrze, że dodałeś tą końcówkę, bo w pierwszej wersji był
mało czytelny. Mamy podobne tytuły :) i to mnie tutaj ściągnęło, ale nie
żałuję, bo wiersz godny uwagi. Taki debiut to jest coś. Powodzenia na
forum. Pozdrawiam

[Bartosz Wojciechowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Śmisznie wyszło:)
Ale jak najbardziej podtrzymuję opinię - to naprawdę dobry wiersz, jest co czytać:)

Jedna uwaga: a może zmienić szyk w ostatnim wersie na "brzemiennych ust"?
Pozdrawiam:)