Obietnica

[Jagoda P.]

narysuję ci dom
pachnący grafitem ołówka
i woskowymi kredkami
albo nie narysuję
wyrzeźbię
dom ze schodami
pachnący świeżym drewnem
albo nie wyrzeźbię
zbuduję
z ramion kruchych
dom pachnący konwalią

[kaja-maja28]

albo,zabiorę Twoje łzy
albo ty zostawisz mi swoje
Ale,serce pozostawę Ci
Bo moje w twoje wnika
Pozdrawim milutko

[Poszlaka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładniutkie. Lepsze byłoby zamiast "kruchych" np. "mocnych". "Kruchych" sugeruje że słaby i nietrwały będzie ten dom z uczuć, tymczasem tylko one potrafią przetrwać wojny, niepowodzenia i najgorsze dni. W końcu trafił mi się tu Wiersz z sensem.

=-=

[Jagoda P.]

Dziękuję raz jeszcze za kolejną opinię...
Określenie ,,kruchych" ramion oznacza tu delikatnych jak konwalia.
Istotą tego domu jest PIĘKNO WEWNĘTRZNE. To jest jego nieprzemijająca siła.
Ona urzeka zapachem wiosny, świeżością, radością życia...Daje energię. Uszczęśliwia.
Pozdrawiam!

[Poszlaka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kruche - to źle wróży. Poza tym obraz konwalii sam mówi już że ta szybko przemija, jest nietrwała. Dlatego zamiast skupiać się nad podkreśleniem oczywistości lepsze byłoby wzmocnienie jej poprzez "mocne" a czytelnikowi zostawić połączenie ze sobą tych wydawałoby się sprzeczności.

=-=

[Jagoda P.]

Szanuję odmienne spojrzenia na ten sam obraz. Głęboko szanuję.
Proszę jednak pozwolić, że do tych ,,kruchych ramion" dodam jeszcze jedną myśl...
Słowo ,,kruche" nie jest jednoznaczne, nawet jeżeli większość z nas odczytuje je w zbliżony sposób. Bywa, że w wierszach przekaz łączy w sobie realne znaczenia słów z przenośniami i od nas samych zależy, jaki obraz odczytamy.
Tu ,,kruche" w znaczeniu dosłownym może oznaczać również to, że chodzi o drobną osobę, o delikatnej konstrukcji ciała. A zapach konwalii to...ulubiona woda kwiatowa, krórą niezmiennie pachnie ten dom z ramion...
Kruche nie musi więc oznaczać słabe...
Pozdrawiam jeszcze cieplej...

[Poszlaka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A jednak jest słabe, jak to przymiotniki w poezji, ponieważ każdy z nas może inaczej odbierać tą samą wydawałoby się rzecz. Nawet czerwony nie będzie dla daltonisty czerwonym i czerwone jabłka niewiele mu powiedzą. Dlatego, o ile rzeczywiście szanujemy czyjeś odmienne spojrzenie, nie wciskajmy mu kruchej do łupinki! Łupina to łódeczka a nie łódź, stateczek nie okręt. Ktoś powie łupina i od razu wiadomo, że to cząstka czegoś większego, skórka owocu, orzecha - czy trzeba dodawać: delikatna i krucha? Takie dopowiedzenia niszczą poezję, to jakby powiedzieć kwaśna cytryna, gorzki piołun zamiast założyć że czytelnik zna ich smak. Zna... po swojemu!

=-=