Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Staliśmy na wysokiej skarpie marząc aby to co widzimy pobudzało ludzi do spokoju. Widok był niesamowity. Słońce poruszając liśćmi układało stale zmieniające się świetliste puzzle na blacie chodnika. Zamarliśmy niewymownym pięknem chwili. Niestety stał między nami Rozsądek.
To co widzicie po lewej nazywa się Jasna Góra. Polacy przez lata niesprawiedliwości losu jakie ich dotykały wchodzili na tą górę i modlili się o zwycięstwo. Najciekawsza historia wiąże się z butem Szweda odciśniętym na desce świętego obrazu…
Nie wiedzieliśmy, że but jakiegoś żołdaka może być istotniejszy od tego co nas otaczało. Jednak jak się okazało, gdy już usłyszeliśmy początek tej opowieści, przestało się liczyć to co widzieliśmy a złoty medal zainteresowania przypadł startującemu z dalszej pozycji śladowi traseologicznemu ukrytemu za metalowymi drzwiczkami.



Niezależnie od naszych chęci
Kwasem doświadczeń wytrawiają nasze ścieżki pojmowania
Zachwyt
Zobacz jak pięknie
Lakonicznie dziewicza interpretacja obrazów w odpowiedzi
Jaskółki najlepiej smakują upieczone w drożdżowym cieście

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Zgadzam się i sam uczestniczę w akcji uwalniania słów i zwrotów ze ściśle przypisanego im tradycyjnego znaczenia. Niektóre z nich są powtarzane i powtarzane, a wcale nie musza być trafne. Niektóre zresztą sama tu wymieniłaś.  Mój ostatni wpis to też o tym:). Cieszę się, że  razem uczestniczymy w tej akcji. Może ktoś jeszcze dołączy. Pozdrawiam serdecznie. 
    • Kłótnia. On ją pyta w złości: „O co tobie biega? Powiedz!”. Spięta, szepcze: „Będzie prościej...”. Wtem ucieka po tym słowie.   On ją goni, ona biegnie drogą, lasem, pośród kwiatów. Woła za nią wciąż bezwiednie: „Nie odbiegaj od tematu!”.   Był to zbieg okoliczności, bo ten bieg oznaczał więcej. Ona się wszak, dla ścisłości, ubiegała o atencję.
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      U mnie dziś takie przemyślenia:    Zamykam oczy  Twoja twarz pogodna  Oczy- gasnący blask Wypieram tą myśl  Nie chce by stała się prawdą  Mówisz " udało mi się "  I odchodzisz tydzień później Twój fotel , dla mnie,  Wciąż w nim siedzisz  Usta wykrzywione w uśmiechu  I tlen, który nie zdołał Cię ocalić . Ja też nie zdążyłam. Potrafię płakać .  
    • @violettaŁadnie o ciszy :) Bardziej pasuje mi pierwsze zdjęcie do tematu i chyba dlatego je wybrałaś do wiersza. Jest w nim cisza.  
    • @violetta a ja bym jeszcze dodała:   "W majowym słońcu skąpana, stoisz jak obraz najsłodszy, przez wiatr lekko rozczesana, w sukni od pąków uboższej.    Pobiegnę za Twoim zapachem, gdzie płatki magnolii lśnią biało, by pod tym kwitnącym dachem, wiosnę wspólnie wychwalać całą."   Brakuje tylko zdjęcia, jak to ja mam w zwyczaju;)          
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...