Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

w deszczu i ciszy...

Tomasz roman
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz roman

Tomasz roman

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gdy deszcz i cisza...


utwór, jak sympatyka upiora
przedziera się w myszy otwór
z ludzkich ust...

gromy ciskają ludzmi
jak prąd zwęglonym
nostalgią...

taryfa ulgowa, gaśnie
mrok w krainie przemienienia -
świeci taryfą ciężaru...

w nocy z nocy -

przechodzi dzień otwarty
na cztery spusty.
jak cztery wycinki -
z erotycznych gazet

i w deszczu noc:

z martwych wechstnień
powstaje powietrze, tlen
i rodzi się dwutlenek węgla -
płaczu

w szelest cichych opowiadań
wpadają pogróżki
pioruna...
jak wydłużonego... -

czekania babci -
nadziei

Czarna Perła

Czarna Perła

Opublikowano
Opublikowano

raczej z Twojej poezju za dużo dla duszy nie biorę, ale awsze można cos wyłyskac

" z martwych wechstnień
powstaje powietrze, tlen
i rodzi się dwutlenek węgla -
płaczu"

choć zmieniłabym na "-płacz" zamiast "-płaczu"

cz.p.

Czarna Perła

Czarna Perła

Opublikowano
Opublikowano

to, ze ja wyszczególniłam jeden fr. to nie znaczy, że wiersz jest na straty.. ja wybrałam "to" a ktoś inne może wybrałby inne fragment..
poza tym nie jestem zwolenniczką pozbywania sie wierszy..
zawsze można kilka razy do niego podejśc...zobaczyć co popzmieniać, albo zobaczyc zmianę w pisaniu na przestrzeni miesiecy, lat...

ps. nie bawię się Tobą... ani nie chce zdobyć przychylności....
chyba już zauważyłeś, że pisze to,co myślę, wiec jak mi sie cos podoba to pisze to, a jak nie to też to piszę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mitylene
      Rozsiana

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @violetta ta miniatura ma w sobie coś ulotnego i subtelnego. Czuje się ten zapach powojnika delikanie opruszonego różową mgiełką wzruszenia...
    • Mitylene
      młode wilki

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @obywatel te "młode wilki" być może za dużo dostały na start, że umknęła im ważna lekcja życia, mówiąca o tym, że aby coś osiągnąć i mieć, trzeba dać coś z siebie i się po prostu postarać.  "Stare wilki" - chciały dobrze oferując cały "wachlarz dobroci" nie dając młodym szansy na rozwój nacechowany metodą prób i błędów - rozwój, który ma sens i smak tylko w tedy, gdy osiągnie się go własnymi dokonaniami. 
    • Anton_Borowicz
      Soso

      Przez Anton_Borowicz · Opublikowano

      Soso    Każą się leczyć, by dobrze móc kochać,  Odebrać Tobie, chcą twoje jestestwo.  By pośród ludzi żyć, z nimi i szlochać,  Bo skrzywdzony Ty, to wieczne przekleństwo.    To my tworzymy, świat ten, poniżani,  Nie dla nas tkliwość ni ludzie uczucia.  Ludzie ze stali, z kamienia ciosani,  Gdzie nasze serca? Zrodzone do knucia?    Ja jestem jeden, a Was są miliony,  Wy się kochacie, ja sobie złorzeczę.  Ze wszystkich wrogów, we mnie wróg wcielony,  Blizny na ciele, spójrz w oczy, człowiecze.    Lecz to najgorsza ze wszystkich nocy bywa,  Bo własne ciało, ja muszę oglądać.  Pręgi i blizny, wstręt we mnie odżywa,  Lepiej panować, niż miłości żądać.
    • Mitylene
      Rozmowy

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @JakubK czasem gdy brakuje argumentów werbalnych ludzie chytają się róznych przedmiotów, którymi mogą wyrażać emocje i racje...talerze niewątpliwie się do tego nadają, bo hałas wywołany ich potłuczeniem może znaczyć więcej niż tysiąc słów...Ciekawy wiersz.
    • Mitylene
      pokój numer cztery

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Maria Kosaciec w tym wierszu naszkicowany został przejmujący obraz samotności w pokoju w  szpitalu  gdzie leczenia wymaga psychika. Podoba mi się metafora snu "przychodzącego na receptę". Upersonifikowany staje się on bardziej " ludzki " i ukazana tym samym jego wartość i ważność. Chęć dotykania deszczu stała się marzeniem i  wręcz luksusem, co jeszcze bardziej podkreśla dramatyzm sytuacji, gdzie tak prozaiczna rzecz wzbudza tyle emocji. Pisanie natomuast listu do samej siebie jest dla mnie próbą takiej autoterapii...choć podmiot liryczny nie do końca wierzy w jej powodzenie. Smutny w wydzwięku wiersz, na pewno porusza serce...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...