Anielskie szlaki

[Magda Rosa]

Wpleciona w warkocz wędrowców
na ścieżce uśpionych dni
szukam

własnego nieba by zamieszkać
gdy wspólne za wysoko

pod śladem buta jaśnieją
czyjeś skrzydła zgubione
przybrudzona tożsamość anioła
albo bilet do nieba

Na pierwszej drodze zazdroszczę
miękkich dywanów chmur
światła niegasnących lamp
błękitu i bieli

skrzydła i bolące stopy
wielka przepaść
tęsknoty za innym światem

Na drodze ostatniej rozumiem
wyruszył by lśniące przedsionki
wyrzeźbić w garści brudnego piasku
po trudach ze szczęściem w oczach odnaleźć
szarą ziemię

[Bartosz Wojciechowski]

Pani Różo, bardzo atrakcyjna treściowa klamra lśni tutaj w gąszczu zbytecznych słów.
Namawiam panią do ostrych cięć - warto wystartować od drugiej strofki (może spuścić
to "gdy" do następnego wersu?), dwie środkowe wycisnąć jak cytrynę i stworzyć jedną,
ale dobrą, zamknąć strofką ostatnią. Tak wg mnie byłoby lepiej.
Pozdrawiam:)

[Atena]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zdecydowanie za dużo słów, można się zgubić. Wybrałam kilka wersów, chyba zrobił się inny wiersz, ale tak mi się bardziej podoba.
pozdrawiam

[Czarna Perła]

"po trudach ze szczęściem w oczach odnaleźć
szarą ziemię" to mi się spodobało

cz.p.