Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

O Trwogo! Ty piszesz jak poeta,
któremu serce miarką zastąpili.
Rymu żałuje liryczna pipeta,
na oryginalność się probówka sili.

O Trwogo! Żadnej w Tobie siły,
która by serce wyciągnęła moje
z ciepłej posady, zbyt logicznej chwili,
czasem kierując i myśleniem moim.

Trwogo komiczna! Jesteś Ty kobietą,
która się wstydzi własnej kobiecości.
Poezją tryśniesz, jeśli włożę żeton
w niszę twórczości…

Zmiłuj się, Trwogo, i wróć mi nadzieję,
że słowa piękno w twych żyłach popłynie,
że czar talentu już nie spowszednieje,
a za to Piękno jeszcze kiedyś zginę!

Opublikowano

O człowieku! Gdzie błądzisz?
serce Twoje kamień w ostępie.
Uważaj bo się słowie zmylisz
ugryź się w język w czynie.

We mnie jest moc, nie widzisz
rym za mną chodzi jeśli zechce.
Jestem istotą jak Ty?czy wiesz?
domysłom wybujałe sny w obrazie .

W nadziei Matkę trwogi wołasz
rytmu szukasz z kanarka śpiewie.
W żetony pieniądze zamieniasz
bawisz się wersami i w poezje.

Myślami po kątach się szwendasz
szukasz kwiatu paproci w szczęście.
Czar talentu, ten dar nie zginiesz!
Kto wie?komu jest wyrocznią zapisane.

Ave!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Julia.Hologram.   I. fotoplastikon    walec obraca się-klik kolejne kadry-klik perpetuum mobile klik obok cień obcy-klik   mrok jak w atelier - klik patrzę skupiona - klik przez szkiełko - klik Warszawa przesuwa się klik   życie migiem ucieka - klik za szybko by utrwalić - klik w pamięci tylko błysk klik klik - a kim ten człowiek był   zastygam świeci lampa klik  na zewnątrz ciągle - klik mróz co to za człowiek - był to dziwne spojrzenie - klik"   II. lutowy poranek 1909   śnieg zakrywał bożonarodzeniowe wspomnienia topniejąc odsłaniał dach kamienicy przy Chmielnej   pierwsze słońce zajrzało przez szybę tam zamarznięta 37-latka Julia de domo Dlohnier   została pod śniegiem przy łóżku śpiewnik ewangelicki na ostatniej stronie "nolla sepoltud siculi" łamana łacina jak "mane tekel fares"   dziś scena z filmu o rewolucji ręka która owe słowa napisała to holograM-Margologh   zagadka sprzed setek lat dziś jesteśmy bliżsi odpowiedzi albo nam się tylko tak wydaje"   III. ad memoriam   fin de siècle’owa fontanna  na miejski plac na perliste śmiechy na oczy spuszczone  pożegnanie na trzewiki i granatową koronkę  na wieczność w mahoniu rzeźbionym w cerbery i sfinksy  bramie na wieczność zapomniałam  
    • Polska wolna, wolna Polska! Ochroniła nas ręka Boska Szwaby legły w klęsce wojny Polski duch okazał się hojny Polska powstała z popiołów Wary był każdy żołnierski ołów.   Polska wolna, wolna Polska! Zapamiętamy każdego walczącego aniołka  Krew przelana wolność dała Niech flaga wieje piękna okazała Orzeł z koroną nad nami fruwa  A Matka Boska Częstochowska nad nami czuwa   Polska wolna, wolna Polska! Smak zwycięstwa już czujemy  Dumnie z nim będziemy kroczyć  Walk nawet ze sto możemy stoczyć  Za miejsce na mapie będziemy pić  I z wrogów ojczyzny bedziemy kpi
    • To taki mit zmęczonych ludzi. Chociaż czasami tego światła wcale nie w nadmiarze.
    • @Czarek PłatakCzytasz mi w myślach - dziękuję serdecznie :)
    • @vioara stelelor tak Ziemia też się nie zatrzymuje , niechby zatrzymała się choćby na chwilę? Pozdrawiam i dziękuję  Kredens
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...