Mej kobiecie... (wersja druga)

[Tomasz roman]

Kocham ciebie, innej nie mam...

Mej wspaniałej(o końcu i początku)

1 .

nalałem do pół - kokosowego kieliszka
litr niebieskiego rumu -
w smaku twych łez

przepaliłem skórę na taką, jaką chciałaś
skórzaną, antyprzemakalną -
na wypadek końca i początku...


ustwiałem godziny szczytu
wedle twojego i nietwojego zegarka -
wznisłej ekstazy i opadu ikr...

rozpaliłem ognisko -
wyskoczyło na połysk wody
jak dwa łabędzie po fali
jak dwie struny po twym języku
już są i znów będą...


złapałem pelikana, który podrywał -
twą siostrę, koleżankę
przyjaciólkę, mamę,
złapałem horyzont nadziei...
otarty jak kra lodu -
spod płomyka -
twego - końca i początku.


z anomali - o trzynastej miało kropić
wypiłem całe niebo
dla ciebie skrabie -
dla początku i końca.

namaszczyłem twe udo olejkiem do -
defibliracji duszy
tak pachniał -
jak koniec i początek...

uszykowałem namiot -
na wypadek nadejścia uczuć
ten namiot pomieść -
koniec i początek.

nas...

2


wielka, istniejemy tutaj
pośród gwiazd i styków ciał
by przeżyć:
lęk przed samym sobą


wielka, patrzymy tutaj
w tą wielkość twoją
by i mnie, Romana
wywyższyła.

impresja majowa:

wielka, rolkowana biel słońca
żagluje nam przed ustyma
jakyb chciała powiedzieć
tu i teraz:
koniec i początek.


wielka, czuły był ten sen
którego o zgrozo
za czarta klętego -
nie było!



wielka, jesteśmy tutaj
aby na te wszystkie dolegliwośći
początku i końca.
wynależć inkantacyjne leki -

mów więc...



3


jesteś moja, jesteś pod namiotem
pijesz z kokosa łzę za łzą
jakby chcieć znów nalać w siebie -
koniec i początek.


jesteś moja, patrzysz na tą skórę
i tulisz się jak wicher do ciepła
bo ona tylko da ci ukojenie -
grajmy więc na błękitnych -
zachodach i wschodach -
końca i początku:
słońca...

ten pelikan w różowej klatce
pierwy raz go dopatrzyłaś
klniesz mnie, klniesz mnie! -
jak niebo klnie gromy i burze...
jak burze niebo za susze... -
i to wszystko dla ciebie -
ja je wypiłem!


twoja skóra połyskuje jak piasek
ten olej chyba wytworzył:
magię, abecadło wdzięków -
znów klniesz mnie, znów -
koniec i początek.



jesteś moja, choć tutaj sterczy -
kwadratowa wyrwa w ziemi, tak dziwna...!
widzę w niej milion twarzy
milion rękawiczek z ołowiu
milion łśniących początków
i lśniących końców
wskakujemy tam? pytam zdrów
ty powiesz, mogiłą?
ja powiem wskakujemy
i już:
Koniec i początek.

co?
mówisz że wszystko zrobiłem odwrotnie....!
że koniec jest początkiem?czy tutaj, na ziemi?
dla nas?