Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poeta ma trzymać się z dala od publicystyki
tam: zabił, ukradł, wygrał wybory
szkoda lasów
poeta ma się odsunąć
od człowieka: kocha, nie kocha, szanuje
urodziło mu się dziecko
poeta ma być z boku
nie przyjmować świecidełek za połacie ziemi
nie grzebać w zębach
od sławy odgrodzić
grobową deską

  • 5 tygodni później...
Opublikowano

Bardzo dobry wiersz. Świetny.
Zwłaszcza początek: "poeta ma trzymać się z dala od publicystyki" i koniec: "od sławy odgrodzić [się] / grobową deską". Doskonała, ledwo widoczna klamra (bo to publicyści robią poetom sławę za życia - lub jej nie robią).
Pozdrowienia i podziwienia. :-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




porażka Panie Włodzimierzu
kij z formą i treścią
ale koncept ogólny
przerający

jeżeli miałbym napisać co należy do obowiązków poety
miałbym spory problem
asekuracyjnie stwierdziłbym, że z pewnością
istotnym poety obowiązkiem jest
nie pisać takich wierszy

ehhh
Opublikowano

A tak?


co poecie ma

poecie ma
sprzyjać każda pora roku fronty tyły niże
kawa z cukrem bez obiad i głód
wojna i pokój zbrodnia kara każdy tytuł
nieutytułowanie
wszystkie rodzaje papieru długopisów
ołów w sercu cera ze śrutem
trzeźwość i przeciwnie
poecie ma sprzyjać
samotność żona brak dziecka dziecko
wyprowadzanie psa uśpienie kota myszy pod boazerią
poecie nie wolno popuścić paska
ani w spodnie
poecie ma stać od rana do wieczora

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Wioluś. Twój wiersz mówi mi o byciu pragnieniem. o byciu ogniem, który wie, że może spalić ,  a mimo to chce trwać. czytając mam wrażenie, że oddycham  szybciej,  jakby naprawdę ktoś stał na granicy snu i świtu, nie chcąc puścić tej jednej, ostatniej chwili bliskosci. jakbyś powiedziała ze jestem błędem w Twoim systemie, ale błędem, który płonie. Wiolu. przyszłaś ze swoim wierszem i przyniosłaś słońce. w świecie poezji zaświeciło one też. pięknie zaświeciło.  
    • @Berenika97 Kiedyś pisałam wyłącznie rymem i wiem ile to 'kosztuje'  Zważywszy na szalę zamiłowań do pióra, cenię wyżej takie pisanie i pewnie tak mi zostanie, co nie oznacza, że jednak 'skręcam' i próbuję innych dróg. A Jacek Suchowicz pewnie mi tego nie daruje :)       
    • @Natuskaa   Piękna metafora strategicznego myślenia. Kruk kontra gołębie - to pokazuje różnicę między planowaniem a chaosem. To pytanie na końcu zmusza do myślenia. Kiedy wytrwałość staje się nadmierną ostrożnością. Świetnie  prowadzisz od obserwacji natury do filozoficznego pytania.  Pozdrawiam. 
    • Ta miniatura ma swój kolor.    pozdrawiam 
    • Bardzo sugestywny i niepokojący obraz — zimowy pejzaż przechodzi tu płynnie w ludową, niemal groteskową wizję śmierci. Podoba mi się sposób, w jaki sacrum miesza się z codziennością: karczma, rynek, tłum i symbolika zaświatów tworzą razem ciężki, filmowy klimat. To wiersz, który bardziej się przeżywa niż tylko czyta — zostawia w głowie surowy chłód i dużo przestrzeni do własnej interpretacji. Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...