Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wigilijny landszafcik (z psem)

IN
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

IN

IN

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w kącie rozpanoszyła się zakurzona
niezniszczalno zielona obwieszona
bomkami i włosami z anioła
jodłowa

sztuczność - przy świątecznym stole
stanęliśmy we czworo

i pies
-------------
;)

bajka-bajka

bajka-bajka

Opublikowano
Opublikowano

wszystko byloby oki, ale nadmiar przymiotnikow nie zmusza do wyobrazni......ogolnie dobry kawalek...pozdrawiam ;)
moze tak?
w kącie rozpanoszyła się zakurzona
niezniszczalność zieleni obwieszonej
bomkami i włosem anioła
jodłowa

IN

IN

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no pewnie, że ja... a któżby inny? ;)
tak sobie sprzątam w wolnych chwilach i wylazł landszafcik

musisz mnie teraz lubić na kredyt, obiecuję że się poprawię
buziam :)))
IN

IN

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Bajeczko,
cieszy mnie, że coś w tym dostrzegłaś
może nie wszystko?;)
widzisz... kiepska ze mnie poetka, piszę przede wszystkim dla siebie
to jak opowiadanie sobie samej dowcipów
te przymiotniki są mi po prostu potrzebne ;)
pozdrawiam nocnie, INka :)))

  • 4 tygodnie później...
Mr.Suicide

Mr.Suicide

Opublikowano
Opublikowano

o ile pamiętam (jeszcze przed problemami z forum)
czytałem jakąś miniaturkę o temacie oscylującym
w okolicach najbardziej oddanego człowiekowi czworonoga.
ładnie Inko. ale 'bomkami' ? neologizm czy zwykła
literówka ?

pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Aleksander Hoorn
      Już prawie widać

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @APM Moim zdaniem ten utwór niepotrzebnie uderza w emocjonalny dzwonek. Czysta obserwacja natury sama w sobie dostarcza wysokogatunkowego paliwa, nie trzeba już podsycać wrażeń odbiorcy. Wiatr, cisza to słowa - pułapki; lepiej omijać z daleka, a zwłaszcza nie zestawiać ich razem, aby do wiersza nie zakradła się banalność. Nadużywane generalnie, przestają być poetycko nośne.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To jest mocna kanwa. Resztą poddaj surowemu audytowi.   AH
    • JakubK
      Ciche sprawy ostateczne

      Przez JakubK · Opublikowano

      Ktoś przede mną liczy drobne.   Za mną ktoś patrzy na zegarek.  I jeszcze ktoś  poprawia koszyk,  jakby ustawienie rzeczy, miało ostateczne znaczenie.   Wszyscy jesteśmy w kolejce, po coś więcej niż chleb i mleko.   Ale nie mówimy tego głośno.   Bo może właśnie to milczenie, trzyma nas jeszcze w całości.
    • APM
      Już prawie widać

      Przez APM · Opublikowano

      Już prawie widać   Zieleń w niebieskości, wiatru drganiem, ciszą. Wysoko, w kołysce z patyczków, rodzi się życie. Schowane przed okiem, ale nie przed sercem. Tańczę na klawiaturze, w puchu i w dziobie radośnie się chowam.
    • wiedźma
      Akt oskarżenia

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Rafael Marius Masz rację.  Przyjemnego dnia, pozdrawiam.
    • Stukacz
      Czary-mary

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:     Przestań! – nie rób tego To takie dziwne, poplątane Ja nie rozumiem już niczego Chyba z łóżka dziś nie wstanę   Powiem tak: już nie będę Więcej na uśmiech się nie zdobędę   Na te śmieszki i uśmieszki Dość mam wszystkiego Te Twoje wybryki i grzeszki Dość mam tego   Bawisz się mój miły Nie rozumiem sensu – mój drogi Masz umysł tak zawiły Chyba nikt nie zrozumie – nawet bogi   Albo inne duchy, mary Nic nie zrozumieją – drogi mój To na pewno czary-mary Ten uśmiech Twój   Ja płaczę i znów się śmieje Sama z siebie – wiesz kochany I w ramionach, w myślach mdleje Zakochałam się – o rany   I tak myślę, i w tych myślach roję Że to może Ty, że my dwoje Co z tego, że nie tak, że inaczej To nieważne chyba – raczej?   Ja Cię kocham mój kochany Zakochałam się – o rany!  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...