Jubileusz

[Tomasz roman]

tak długo przewracałem kopce mogilne nad swą myślą
iż nawet sam kopiec tego nie pojmie
jakby pojemny duch jego upijnie
rady jest tą wieścią

czemu,czemu on syty,wnet strzeli nad same elizeje
kędy go chłód wyniesie
kędy wyzieje
tam on jest i luby pieje

ja natomiast dzisiaj jakby raz już wtóry,wręcz wrogi
przełamałem garśc w oblicze świata
jubileusz nachodzę-pełen trwogi
i raj to dle mnie nie jest,raczej dla kata!

ów setny raz nad-rozpaczam, przez myśl wdziera się powiew
chłodu ciał,okrwawione one,w stopy dnie kres
jakby sam ich duch -wnet zapowie
iż to tenże jubileusz-jest!

pióro moje,bat,kartija,trup,myśl,wyrok
wten grom zapada z czwar nieba
i wzbiera!
i chowa ciało i znów ten mrok!


i znów ja, tylko natchnienie,i znów ja
i pusta kartija
i ja i tusz i pióro
mogiły leżą,krąży mrok wtóro!