burza

[Marcin Bodych]

burzy się niebo zbłękitniałe,
chmur gęstych całun
pochmurne oczy
zzieleniałe łąką
co łączy kwiaty
w barwną całość

i ten wiatr, co rozsiewa,
ten co łamie i ziarnko po ziarnku
góry przenosi
namiętność wiatru

do tego deszcz rzęsisty
jak długich rzęs zwoje
co w czerwcu ochłodą

błyskawica tak nagła i jasna
że wzrok wypala
nie pozwala zapomnieć o sobie
osobie co ją ujrzała

tajemniczy dźwięk
roztacza się ponad światem:
złowrogi grzmot bestii
czy łagodny pomruk Aslana?

w końcu słońce!
jak miliony błyskawic
złączone w jedną
co trwa wiecznie
i być zdaje się myślą

pojawia się łąka na niebie
- boża obietnica spełniona
a świat w tobie i we mnie
burzą oczyszczony rozkwita
na nowo

[Anna Siedem]

Dla mnie wymowa tego wiersza jest niezwykła, zawsze kiedy widzę burzę
mam chyba podobne myśli. A słowa, o których nie potrafię zapomnieć, bo
zbyt wiele dla mnie znaczą: "na nowo". Dziękuję

[Marcin Bodych]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Proszę:)
A ja dziękuję za komentarz!

[zak stanisława]

burzy się niebo zbłękitniałe,----jeśli już to błękitne....
chmur gęstych całun
pochmurne oczy
zzieleniałe łąką
co łączy kwiaty
w barwną całość

Marcinie, słowo zbłękitniałe nie pasuje do burzy, zbłękitniałe jest to barwa czysta (wg mnie)
a przed burzą z błękit się zmienia...ciemnieje, granatowieje
poza tym podobają m i sie metafory użyte w tym wierszu i sens.
pozdrawiam
ES

[Nata_Kruk]

Marcinie, taka burza to czysta przyjemność..:)... mnie słowo zbłękitniałe zupełnie nie przeszkadza, różne dziwne określenia czyta się w wierszach, a poza tym... zanim sie "zaburzy" czy zachmurzy, to zazwyczaj przed... jest błękitnie.
Ode mnie plus, pozdrawiam... :)

[Marcin Bodych]

hm.. myślę sobie o tym nieszczęsnym zbłękitniałym niebie... i dochodzę do wniosku, że może zostać.. Burzy się niebo, które dotąd było przesycone odcieniami błękitu:) to, że ciemnieje i granatowieje pozostawiam już wyobraźni czytelnika/słuchacza. Dziękuję za tak miłe komentarze i pozdrawiam:)