Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

historia Romana G.

MarianKon
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

MarianKon

MarianKon

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

kudłate myśli rosną kształtem tu
miłość przez ból śmiech przez stal
sine piersi pękają wagina krwawi
gdy usta ma puste dźwięk jeden jeszcze
drży łopocze jak sztandar wołający
wszyscy brutale świata łączcie się
we mnie

rano dotyka zarostu jest kim był
opętany mroczną żądzą i strachem
by się nie wydało łączy się z podobnymi
majacząc cały dzień syczą warczą
to co inne niezawarte w normach
opluwają depczą aż do nocy
potem śnią

MarianKon

MarianKon

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w tym i poprzednim marianowo-forumowym wcieleniu komentarzy dużo nie miałem
czasem by się chciało coś przeczytać wiedzieć w jakim kierunku się idzie i jak technicznie, a tak trochę smutno
ale zdaję sobie sprawę, że ten (po)tworek trochę ciężki albo po prostu słaby
jednak widząc pól setki wejść też się serducho trochę cieszy, że ktoś to jednak czyta .....

hej wszystkim cztającym


mk

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Styl Twój jest wymagający, to fakt i czasem ciężko się do niego zabrać, co nie znaczy, że nie warto. Jest gęsto - warto by wprowadzić jakiś charakterystyczny, mocny, dobitny, uderzający wers. Coś, z czym odbiorca musiałby stanąć w szranki i żeby to zmusiło go do wpisu, nawet na "nie" (chociaż sto razu, że to jest "gniot" nie chciałbym czytać, chociaż niektórzy lubią).
No, ale trzeba walczyć - ja jestem w każdym razie za.
Pozdrawiam raz jeszcze.
oldy diol

oldy diol

Opublikowano
Opublikowano

wszyscy brutale świata łączcie się
we mnie
- superowne oraz:
opluwają depczą aż do nocy
potem śnią
Bardzo wymowne i jakby charakterystyczne...
Chce sobie uwić sznur z takich korali jak Pana tekst.

MarianKon

MarianKon

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



może problem leży w mojej filozofii, pisania, uważam, że to jak budowanie domu,
można zrobić z kamieni, z drewna i czegokolwiek innego,
ale jak do kamieni dorzucisz sztabę żelaza, to wcale nie musi wzmocnić ściany,
wręcz przeciwnie konstrukcja będzie najsłabsza na krańcach stali ...
wiersz ma być całością, jako całość ma przemawiać, jako jedno ma wzruszać bądź gorszyć,
fakt piszę brylaście, ale chyba tak zostanie ....

pozdrawiam
niszowy koń
MarianKon

MarianKon

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nowe, nienowe, własne, sparafrazowane w tym przypadku nie o to chodzi,
nasza Roman przedstawia dwie twarze, ale coś ma w sobie jednego niezmiennego,
jest to myślenie ideologiczne, na granicy komunizmu bądź faszyzmu i te wersy mają to oddawać,
sugerować w jakim kierunku idzie ukształtowanie polityczno-społeczne PL'a



pierwszą strofę uważam, za zbyt przerysowaną, wpadającą niezamierzenie w barwy komizmu
cała druga zaś jest zbyt prostacka, niepoetycka, za mało tam środków artystycznych ...




... swoją drogą, jak to mój dobry kolega zasugerował mi, a potem pokazał najlepiej to sobie strzelić w łeb ...

pozdrawiam
śledzę i zapraszam

mk
oldy diol

oldy diol

Opublikowano
Opublikowano

"pierwszą strofę uważam, za zbyt przerysowaną, wpadającą niezamierzenie w barwy komizmu
cała druga zaś jest zbyt prostacka, niepoetycka, za mało tam środków artystycznych ..." to się nazywa samokrytyka...hehe
aj, tam -nam strzelać nie kazano:) Oldy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • 𝑍𝑢𝑧𝑎
      "Wartość pieniędzy"

      Przez 𝑍𝑢𝑧𝑎 · Opublikowano

      -Opowiadanie-   Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami.    Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem.    Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie.    Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok.    Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym?    Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi.    Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu.    Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej.    Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.
    • Achilles_Rasti
      Bez odklepania

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Uśmiechasz się.   Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz.   Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś.   Padłeś na deski.   Nie odklepałeś.   Znowu wstajesz.   Znowu chcesz oberwać?   Czemu się uśmiechasz…   Przecież przegrałeś.   Uśmiechasz się...
    • Poezja to życie
      Byłem

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Byłem    Zobaczyłem    Straciłem    Szansę Na twój uśmiech    Byłaś    Zobaczyłaś    Straciłaś    Szansę  Na mój powrót    I znów wszystko  Kończy się tak samo!     
    • Poet Ka
      Berenika

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej  A Berenika szukać będzie warkocza. ***
    • Wiechu J. K.
      Na Nowym Świecie

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      @Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...