nad ranem boli najmocniej
-
Ostatnio w Warsztacie
-
„Niechaj serca mojego ustanie kołatanie,
Bym w wiecznej ciszy znalazł swe schronienie.
Drabiny do niebios nie szukam po omacku,
Pragnąc jedynie, by godzina ta była ostatnią.
W mgnieniu oka stracę pod nogami oparcie,
Skazany na szafot za każde wyrzeczone słowo,
W uścisku zimnej stali, skuty łańcuchami.”
Domniemany heretyk już więcej nie przeszkodzi,
Bo powiedział za dużo, a nic mu już nie szkodzi.
Głowa na ramieniu blednie schludnie,
W skąpanym słońca promieniu,
Z cieniem obok siebie odchodzi wraz z nim człowiek,
Który za buntownika uchodził.
A przychodzi wtem sługa, który denata wywozi.
— Cóż za strata! — woła zgoła z tłumu dziewoja.
Za nią motłoch społeczeństwa podżega:
— Jak to słusznie przypadło temu sprawcy, ino takiego czynu się dopuścił!
— Nikczemnik!
— Kanalia!
Tłum, skończywszy wiwatowanie, usłyszał głos następnej kobiety:
— Toż ten człowiek nie zawinił ani słowem, ani czynem! To wasz wyrok go zgubił! Niegodziwością jest dopuszczać do podobnego samosądu!
— A Ty? Cóżeś ty za jedna? Jaką rolę tu pełnisz, kobieto? — wyrwał się głos z gęstwiny ludzkiej.
— Przed wami stoi ta, co go ukochała – jedyny świadek jego niewinności w tym morzu kłamstwa. Jakież to dowody wyłuszczacie? Oznajmicie mi zatem!
Gromada zastygła w bezruchu, gdy tymczasem wśród głów poczęły krążyć lękliwe, niedosłyszane szeptania. Wtem niebo, dotąd jasne, chmurą krwawą zaszło, jakby i słońce patrzeć na tę zbrodnię nie chciało. Woźnica, co milczał dotąd, batem o wóz trzasnął, a echo po placu jak skarga zatwardziała łkało.
— Cóż po waszej prawdzie! — wychrypiał pachołek — Gdy on już nie słyszy, a łańcuch go dławi. Śmierć nie zna heretyka, zna tylko popiołek, co wiatr go po drogach jak liście rozbawi!
Dziewoja padła na kolana, w pył czołem bijąc, jak Antygona przed królem, co serca nie posiada. A tłum począł rzednąć, w cieniu bram się kryjąc, gdyż strach to jest jedyna, co po kłamstwie rada.
— Przeklęte niech będzie to słowo, co zabiło! — jęknęła ku niebu, skąd grom uderzył głuchy. — Bo krew niewinnego wsiąkła w tę ziemię z siłą, co zerwie raz jeszcze wasze kłamne łańcuchy!
I odjechał wóz ciężki, trzeszcząc w głuchej toni, z ciałem, co kołysząc się, rytm wieczności biło. Została tylko cisza, co od prawdy broni, i strach, by się jutro to samo nie śniło.
Edytowane przez Versus Dramatis (wyświetl historię edycji)
Autor: Versus Dramatis0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 51 odpowiedzi
- 1 119 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 821 wyświetleń
-
- 35 odpowiedzi
- 726 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 600 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 919 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
-
-
-
Przez Annna2 · Opublikowano
@Robert Witold Gorzkowski rozumiem. Może w wakacje odpczniesz -
Przez Annna2 · Opublikowano
@Robert Witold Gorzkowski dziękuję Robert. A ja wiem, że jesteś dobrym Człowiekiem.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się