trochę bruegela i trochę poezji

[jacek_sojan]

zakończenie znakomite, ale wiersz trochę się rozgaduje, o ile wręcz nie ględzi; J.S

[Kajetan Chorągiewka]

Jacku :)
O tym była mowa wyżej.
Racz przeczytać :)


Z uściskami rąk,


Sławek

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nader miły Kawalerze, owe obrazy są moimi obrazami - tymi, które budzą się w mej wyobraźni, kiedy czytam Twój wiersz. Nie tyle "tłumaczę je innym", ile samej sobie, raczej dzieląc się nimi z pozostałymi Czytelnikami, jak np. ludzie się dzielą wrażeniami po wyjściu z kina, teatru, koncertu, po przeczytaniu tej samej książki.
Być może Ty nie myślisz wcale o śmierci, ani-ani. To chyba nie ma związku z wiekiem. Ja zawsze myślałam, jak daleko sięgam pamięcią. Jako przedszkolak zwierzyłam się nieopatrznie matce, że jestem bardzo ciekawa, co się dzieje z duszą po śmierci i jak jest tam, po drugiej stronie (może użyłam innych określeń, tego nie pamiętam). Zostałam tak ochrzaniona, że nigdy w życiu tego nie zapomnę! Matka bowiem wystraszyła się, żebym z ciekawości nie spróbowała przejść na tę drugą stronę!
Więcej o tym nie mówiłam, ale myśleć nie przestałam. Do tej pory. :-)
Twój wiersz obudził we mnie konkretne obrazy i treści, związane ze śmiercią - czy tego chcesz, czy nie. Jest tu "sarna nadchodzących zmierzchów" zestawiona z Bruegel'em, który malował wiele obrazów na temat przemijania (pisze o nich także Sokratex), jak również słynny obraz zatytułowany "Tryumf Śmierci", gdzie Śmierć niszczy nieuchronnie wszystko i wszystkich (wstrząsające jest to dzieło - znasz je?). Jest też w wierszu przyzwyczajanie się peela do astmy, pustych łóżkek (braku kochanej osoby), ścian (uwięzienia w domu chorego peela - tak to odczytałam) i czarnobiałych fotografii (blednących wspomnień z przeszłości, która nie wróci - tak odczytałam "czarnobiałość" fotografii).
Jeśli nie ma tu nic o śmierci ani o przemijaniu, to pewnie chodziło Ci o chwilowe rozstania? Ja jednak odebrałam wiersz zgodnie z własną wyobraźnią i uczuciowością, ukształtowaną nie tylko genetycznie, ale także własnymi wspomnieniami i doświadczeniami. Bo wiersz - jego logika i związek znaczeń - pozwala na taki odbiór, dopuszcza go. I podoba mi się to, co odczytałam w Twoim wierszu - nawet jeśli Ty tego nie zamierzałeś napisać. To właśnie się nazywa "własnym życiem utworu". :-)

[Kajetan Chorągiewka]

Oxyvio!

Rób co zeczczesz. Wiersz jest otwarty na Czytelnika.


Pozdrawiam!

[jacek_sojan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie czytam komentarzy przed własnym; teraz przeczytam; Pozdrawiam! J.S

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ha. No i właśnie w tym rzecz, że utwór jest utworem, a autor jest autorem i jedno ma się nijak do drugiego. Kiedy czytasz mój komentarz, to zastanawiasz się co jest napisane, a nie co ja myślałem to pisząc, bo do tego nigdy nie dojdziesz. Stan zastany to słowa. Taką metodę interpretacji przyjmuje 99% dzisiejszego świata literatury. Pora się z tym pogodzić drogi Socratexie. Może pójdź na jakiś kierunek humanistyczny? Jestem pewien, że jakiś wykładowca Ci wyjaśni.

też się przejdź do jakiegoś świadomego wykładowcy, to z pewnością Ci wytłumaczy, że - jak piszesz- 99% tzw. "świata literatury" - nie przyjmuje żadnej metody
strukturalizm nigdy nie mógł sobie poradzić z autorem jako kategorią pozatekstową
- tak czy owak, uważałbym z uogólnieniami

pzd.

A gdzie tu uogólnienie? przecież zostawiłem jeden procent:) Wiesz, może założę oddzielny wątek, o tym, czy należy brać pod uwagę autora w interpretacji tekstu?

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja to chyba muszę się wyśmiać w bukłak. Właśnie w tym problem, że to "najzwyklejsza apostrofa do kobiety".

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja to chyba muszę się wyśmiać w bukłak. Właśnie w tym problem, że to "najzwyklejsza apostrofa do kobiety".

Niczego nie zrozumiałeś. Rzeczywiście pozostało tylko się śmiać.

Pozdrawiam.

A Ty nie pozwól przypadkiem by Twoje "zrozumienie" zostało skonfrontowane z rzeczywistością.

[Edi Rozpruwacz]

sarno nadchodzących zmierzchów
naszych snów nikt nam nie odbierze jak czasów
i objawień w monasterach kiedy patrząc na ściany widzieliśmy
i o to byliśmy mądrzejsi i bieglejsi w wierze
więc pisząc do ciebie zamykam cię
w słowie kobieta i czuję posiadanie obok
- tryl kaszlu w płucach

[potem] allegro pełnia dźwięków spokój

przesuwam całe baczenie na boki
jak poły sukien u weneckich kurtyzan
gdzie inne mógłbym odkrywać prawdy
a przecież siedząc teraz w innych miastach
i inne odwiedzając damy przyzwyczajam się
do pustych łóżek astmy ścian i czarnobiałych fotografii
czyjejś nieobecności

chcąc w tym wszystkim ciebie zachować
życie pozostawiam otwarte
na breuegelowskie jesienie i jarmarczne humory
losu


Moja propozycja, by odchudzić ten wiersz, momentami odnoszę wrażenie
dublowania się myśli. Druga część zbyt przegadana, w odczuciu czytelnika zbędna.
Sugeruję jeszcze nad nim popracować.
Natomiast "sarno nadchodzących zmierzchów" jest bardzo piękną
metaforą, w której zawiera się poezja, wybrzmiewająca śmiercią.
Ciekawy merytorcznie tekst, dlatego namawiam do poprawek.
God bless you

[Kajetan Chorągiewka]

Wiersz się musi "odleżeć". Do poprawek, o ile będą konieczne, skłonię się po jakimś czasie.
Mam świadomość pisanych słów, które Pan wyciął, ale wspominałem o tym wcześniej - całość składa się z części przeznaczonych dla Czytelnika i dla mnie-Autora. Dlatego pragnę ażeby Czytelnik uszanował całość dla niego, ze względu na mnie.


Dziękuję,

Sławek

[Dariusz Sokołowski]

witam

[Kajetan Chorągiewka]

A! dzień dobry : )
Jak samopoczucie? Pogoda zaokienna?
Hmm? :)



Pozdrawiam!

[Dariusz Sokołowski]

a dziękuję