Tragedia w mlecznym barze

[A. Bartnikowski]

W gwarze i tłoku zbitym, bez wyrazu
Wyróżnia się nadmiar jedną parę.
Najgładszy mają obrus i najmniej zakazów
Najczystszą obok kotarę.

I dziwne twarze mieli, połączone bólem
Tak różnym i wielkim, aż łzy napływały
Pomyślałem, że szczelniej płaszczem się otulę
Twarze ku sobie się kłaniały.

I świeczka nawet zgasła, jakby pojmując
Powagę zastanej sytuacji.
Ich obrus najlepiej ból ten ujmując
Plamił się według narracji.

Aż w końcu wychodzi i jedno i drugie
Lecz każde w swoją stronę
Milczenie widocznie okazało się za długie
Zdejmując mowie koronę.

Ja płaczę tylko nad ujrzaną odmową.
Siedząc przy brudnej kotarze
Los mnie tu przywiał i zupełnie przypadkowo
Oglądałem tragedię w mlecznym barze.

[Rafał_Leniar]

Początki takie właśnie są. Rymy (częstochowskie), nieudane próby trzymania rytmu itp. Jest pan początkujący więc to wszystko do wybaczenia. Z pierwszej zwrotki nic nie zrozumiałem. Wszystko się gubi. W trzeciej strofie nie podoba mi się: "narracji - sytuacji".

Są jakieś próby, ale niedane. Radziłbym poczytać nieco nowoczesnej poezji. Bo poezja powinna zawierać w sobie coś więcej niż opis sytuacji.

"Ja płaczę tylko nad ujrzaną odmową.ujrzana odmowa? Brzmi dziwnie...
Siedząc przy brudnej kotarze
Los mnie tu przywiał i zupełnie przypadkowo
Oglądałem tragedię w mlecznym barze."

Nie rozumiem nawet o co tu dokładnie chodzi. Bar, obrusy. Jakieś rozstanie, jakaś odmowa. Jeżeli opisywać to nieco jaśniej.

Jeżeli chce pan pisać wiersze z rymami to podam panu przykład osoby z tego forum, która świetnie nimi operuje:

[url]http://www.poezja.org/debiuty/poems.php?wierszeautora=1342[/url]
Wzorować się na kimś i dużo czytać.

Proszę ćwiczyć. Dużo. Pozdrawiam.