jej rano

[nnnn]

Na śnieżne poranki najlepszy był Gershwin ze swoimi kawałkami grubych nut. Śnieg opadał wkomponowany w treść dnia – wszystko miało swoje miejsce, Ona-Ktoś też! Rozsuwała powieki zimnymi dłońmi, które kradły resztki tuszu z rzęs – miała stale czarne poduszki od farby i myśli (pewnie dlatego źle sypiała). Później przeciągała swoje grube kości po całej długości jednoosobowego łóżka – skrzypiała zawsze w tej samej tonacji. Marzyła jak stoi na scenie i swoim ciągle nie odkrytym fascynantem głosowym sprawia, że kończą się w kasach bilety – ludzie niedorzecznie marzą (głównie po to, by mieć motywację wstać). Jej motywacja trwała do śniadania – rytmicznie obgryzała kromkę z żółtym serem i zieloną sałatą (albo odwrotnie) i stukała łyżeczką (raz o kubek, raz o talerz) dla rozróżnienia swojego muzycznego smaku. Później motywacja spadała wraz z poziomem cukru (podejrzewała, że to genetyczne) i już nie chciała być ani sławna ani w ogóle być. Ona-Ktoś wierzyła, że jeśli ma się zbyt wiele pasji to jest się nikim – aby się spełniać trzeba oddać się w całości jednemu – tak samo jest w przypadku małżeństwa – skok na bok (przez płot) to nie zaspokajanie tylko szukanie siebie w obcym świetle i ciele. Jej pasja była dość dziwna w swojej naturze. To bardziej zauroczenie pasją niż pasja sama w sobie. Miała talent, chęci i brak ambicji – ma sama pamiętać jaka jest dobra. Z czasem przestało jej zależeć. W swoich oczach też traciła na znaczeniu, dlatego pasja kurczyła się z niedozwoloną prędkością. Nie było sensu próbować, zabiegać, starać się o względy – odpuściła marzeniom, natchnieniom, sobie! Pogodziła się z utratą zamiłowania – nie szukała niczego na siłę, nie próbowała pokochać czegoś na nowo i od nowa – wolny czas ją nie ograniczał, wręcz przeciwnie (stąd jej odważne myśli by wybiec ze świata).