bez tytułu...

[Piotr F.]

Jak piękne to miasto jest, zwłaszcza od strony morza…
Chodzšc uliczkami spotyka się uœmiechniętych ludzi… Nad samym morzem nawet przed południem trudno już znaleŸć sobie miejsce.

Grajkowie z najbiedniejszych ulic siedzš na murku oddzielajšcym zimny bruk od ciepłego piasku. Nie dostanš się nigdy na plażę - nikt rozsšdny ich tam nie dopuœci... Cóż to za atrakcja - umęczona, wycišgajšca ręce po datek...

Wiosennš nocš miasto zalegajš mgły i cienie przesuwajš się wzdłuż uliczek. To cienie szukajšcych pomocy w obcym mieœcie turystów.
Mieszkańcy jednak nie wychodzš póŸnym wieczorem ze swych domów - spoczywajš przed nadchodzšcym, męczšcym dniem.

Co innego przybysze. To ostatni dzień ich tutaj. Muszš jednak znaleŸć sobie na noc schronienie. Już jutro przecież zostanš zabrani, jeœli tu przeżyjš tš jedynš noc…

Wiosennš nocš nie budzšc œpišcych rozlega się policyjna syrena. To któryœ z turystów poinformował o człowieku na jego oczach wrzuconym w morze.
Nim mgła się podniesie trupa już nie będzie – odpowiednie służby zajmš się uprzštnięciem go z wody. Samobójca był – po co szukać winnych? Lepiej się zajšć ofiarš – wysuszyć, ubrać, położyć wygodnie. Położyć razem z nim wygodnie także jego ulubione zwierzęta – kota i psa.

Kto wie, może będzie miał je jeszcze, może będzie je karmił? Może będzie oglšdał z pływajšcych statków młode tancerki ? I patrzył w słońce i w wodę i uœmiechał się od ucha do ucha? Przecież to miasto piękne jest, szczególnie od strony morza...