Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Apatia

Leszek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Leszek

Leszek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ze zmęczeniem piłem wódkę,
przy słabości rosło w siłę.
Duch z wieczorem z ciała uszedł,
targnął mną niemocy impet.

Z drinka, bardziej z towarzystwa,
oglądałem świat podwójnie.
Ktoś coś mówił, może krzyczał,
nie dociera, nie rozumiem
nic, zaporę kładąc w głowie
zatraciłem miano człowiek.

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

gdy się budzę to mam kaca
małosolnych nie ma wokół
alkaprimem wszystko zwracam
głowa puchnie po wyskoku

w tej niechęci i rozpaczy
atmosfera się zagęszcza
ktoś coś mówi coś tłumaczy
chyba brak mu człowieczeństwa

więc się wkurzam i zamykam
w miejscu gdzie szum wody słychać
wypróżniam tam swe jelita
żeby wierszyk wam napisać
;)

Pozdrawiam Jacek

Krzysztof

Krzysztof

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A może jednak. :)

raczej nie :)
wykonanie dobre, ale z apatią to nie bardzo się wiąże.
widzę mocno ironią zanosi i wielkim dystansem do samej apatii,
więc nie wpada w klimat, a raczej moralizuje
pozdrawiam i powodzenia :)
Leszek

Leszek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A może jednak. :)

raczej nie :)
wykonanie dobre, ale z apatią to nie bardzo się wiąże.
widzę mocno ironią zanosi i wielkim dystansem do samej apatii,
więc nie wpada w klimat, a raczej moralizuje
pozdrawiam i powodzenia :)

apatia
1. «stan całkowitego zobojętnienia, niewrażliwości na bodźce» :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Kolejny ślad ludzkiej zadumy

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Obok drogowskazu Wskazującego cztery Możliwości do wyboru Zaczął się zastanawiać Miłość jest zdradliwa Dobroć oszukańcza Prawda nie prawdziwa Wolność ma granice Więc gdzie mam iść Skoro wszędzie tam Nie ma możliwości Ominięcia tego zła Po czym usiadł na Kamieniu odciskając Na nim kolejny ślad Ludzkiej zadumy
    • vioara stelelor
      sekcja komentarzy

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Robert Witold GorzkowskiBardzo Ci dziękuję,za Twoje wypowiedzi.   @Migrena Ja,  odnośnie tego wiersza mam mieszane uczucia. Bo łatwo jest się podśmiewać z ludzi ułomnych - cokolwiek by to znaczyło - w realnym życiu, i że próbują szukać szczęścia w świecie złudzeń. Ludzie starzy, niekochani, niepełnosprawni , z twarzą "jak flak po pasztetowej" - gdyby nikt tak ich nie odbierał w namacalnej rzeczywistości, nie pragnęliby odnaleźć odpowiedzi na swoje tęsknoty, pragnienia, pustki - w przebraniach, w kostiumach, w bezpiecznej iluzji. Tam, gdzie nikt ich nie wyszydzi, nie odtrąci. Powiedz mi, Migrenko, czy ktoś,kto wygląda jak parówka po trzech zawałach, nie zasługuje na miłość? Każdy człowiek zasługuje, choć nie do każdego ona przyjdzie. Jasne,ważne, żeby nikogo nie oszukiwać, ale w sieci każdy chyba ma świadomość, że mamy do czynienia z umownymi tożsamościami - ale relacje i interakcje między nimi mogą być niezwykle głębokie.   To, co się rodzi między awatarami, potrafi być prawdziwsze, niż w realu, kiedy przestają mieć znaczenie wszelkie okoliczności fizyczne, przyziemne - wygląd, wiek, status społeczny - pozostaje po prostu to, z czym jeden człowiek przychodzi do drugiego. I emocje - niekoniecznie udawane, często właśnie mocniejsze, intensywniejsze.   Tak więc - ten problem, o którym jest wiersz - ma swój awers i rewers.
    • KOBIETA
      „Sklepik z marzeniami”…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      Hebanowa gra cieni, mroczne zwierciadło zakurzone przestrzenie, nieczyste miraże tęsknotą odwiecznej potrzeby sytości cichutko otwierasz drzwi marzeń.    Srebrzone monety złudzeniem beztroski przysługą oddajesz spokój sumienia obsesją chciwości przekraczasz granice zaspokajając ulotne pragnienia.    Zazdrości pychą, lenistwem złości czarna jest noc pochłonięta snami wybieraj rozważnie sięgając  pustej półki w sklepiku z marzeniami.                "Wartość rzeczy oceniana jest przez to, jak bardzo ktoś jej pragnie”.  Sklepik z marzeniami. S. King             
    • KOBIETA
      Po portalu i papierze

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @FaLcorN   Kornel …przyjdę i pomaluję ;)  buziaczki :) 
    • Waldemar_Talar_Talar
      Milczysz

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - super -                              Pzdr.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...