To piękne

[Tomasz Ryłko]

Pojawiliśmy się tutaj
w samym środku gry
której nie wygra nikt
bez wzajemnego wsparcia

zdobiona jest w kaleidoskop doznań
czasem przeciskanych przez łzy
czasem unoszących w uśmiechu
jawiąca się jednym jako góry szczyt
innym jako nieskończona i barwna droga
którą idziemy często sobie na przekór
a wszystko po to
by doznawać Boga

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Błąd ortograficzny.

Z tego wynika, że peelowie usiłują "doznawać Boga" sobie na przekór. Chyba nie o to chodziło Autorowi?
Zresztą wydaje mi się, że "doznawać Boga" można znacznie lepiej po śmierci, po tamtej stronie, więc nie to jest celem ludzkiej "gry" tutaj, na tym padole. A co w takim razie z ateistami? Po co i o co oni grają?
Ale może nie rozumiem ukrytego sensu filozoficznego tego wiersza?
Niestety nie podoba mi się, ani w treści, ani w formie. Życie jako "góra", "gra", "droga" - to wszystko bardzo pospolite i oklepane.
Pozdrawiam.

[M._Krzywak]

Tutaj podmiot usilnie bierze się za bary z rzeczami przechodzącymi jego możliwości i nic z tego raczej nie wyszło.
Bywa.
Na nie.

[Luka]

Wiersz poprawny,logicznie rozwijajacy mysl,klarowny,programowo optymistyczny.Czuje sie stojace za nim przemyslenia,bol obserwowania drogi.zywcza wydaje mi sie wiara-ze nikt nie wygra-jesli nie bedzie mial wsparcia.Kogo ,co ?--widzisz jako owo wsparcie.Gdybys o tym napomknal wiersz szedlby duzo dalej,"zalatwialby" duzo wiecej.Bo to JEST pytanie..jak myslisz?

[Tomasz Ryłko]

OXYVIA J.:

którą idziemy często sobie na przekór
a wszystko po to
by doznawać Boga

["sobie na przekór" odnosi się do wędrówki ową drogą, a nie do doznawania Boga, czyż nie wynika to z budowy wiersza i kolejności słów? O ile nie, proszę zaproponować kolejność bardziej przejrzystą]

Co do możliwości doznawania Boga po "tamtej stronie" nie ma sensu w ogóle prowadzić rozważań, żaden z nas w końcu nie wie, jak tam jest (tak przynajmniej przypuszczam :). Z mojego (!) punktu widzenia, życie JEST doznawaniem Boga. Obcowanie z naturą, ludźmi i światem w ogóle - to wszystko według mnie jest doznawaniem Boga. Z tego punktu widzenia ateista to ten, kto uczestniczy w grze, również doznaje Boga, tylko po prostu o tym nie wie:)

życie jako "góra", "gra", "droga" - może wydawać się oklepane, przyznaję. Jednak nie chodziło mi o to, by podać porównanie jak najbardziej niepowtarzalne. Chodziło o samo stwierdzenie - "Jednym jawi się tak, innym inaczej".

Dziękuję za chwilę poświęconą wierszowi.


M. KRZYWAK:

Ten króciutki kawałek krytyki wygląda jak żywcem wyrwany ze sprawozdania po konferencji dotyczącej wprowadzenia nowych etykietek na słoiki z kiszonymi ogórkami. Ten drogowskaz nie mówi którędy mam iść, konkretniej proszę:)


LUKA:

bez WZAJEMNEGO wsparcia - tzn. gra nie dojdzie do końca, póki ludzie nie będą sobie pomagać. Wyobrażam to sobie jako poruszanie się na linii: egocentryzm (sam za siebie nie wygrasz gry) a z drugiej strony zespolenie z bliźnim (tylko wspólnie uda nam się wygrać).

Również dziękuję za konstruktywne przemyślenia dotyczące wiersza.

Pzdr,

T. Ryłko

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Acha. W takim ujęciu - czy chodzi o to, że idziemy "barwną drogą życia" sobie na przekór? Nie rozumiem tego stwierdzenia w dalszym ciągu. Nie czuję, żebym podążała życiem w opozycji do własnych chęci...
Jest to bardzo nieobiektywne i jednostronne postrzeganie rzeczywistości. Równie dobrze można by to odwrócić: człowiek wierzący to ten, który nie doznaje Boga w materialnym świecie, choć nie wie o tym i ma złudzenie, że Go czuje i widzi. :-)

[Tomasz Ryłko]

OXYVIA:

Opowiem historię pewnego futurystycznego filmu animowanego: Otóż ludzie stworzyli roboty, które towarzyszyły i służyły im na każdym kroku. żeby roboty mogły żyć w towarzystwie ludzi, zostały zaprogramowane na pewnych zasadach. Główną zasadą była ochrona życia ludzkiego.
Po pewnym czasie zaczęły się pojawiać wypadki morderstwa robotów wobec ludzi. Okazało się, że roboty zabijały ludzi w ochronie przed nimi samymi.
Okazało się, że działania człowieka często są sprzeczene z jego naturą.

"innym jako nieskończona i barwna droga
którą idziemy często sobie na przekór"

Ty może nie czujesz, że podążasz życiem w opozycji do własnych chęci, ale czy jesteś pewna że "chęci" to główny pierwiastek motywujący twoje życie?

Często podążamy życiem w opozycji do ż y c i a samego, tzn.:
Droga, którą idziemy sobie na przekór

Jeżeli nie pojmiesz tego spojrzenia w taki sposób (jakkolwiek spojrzenie to może różnić się od twego i wcale nie chcę Cię przekonywać), to już nie wiem jak lepiej oddać istotę napisanych słów...

Czy oceniasz poezję na podstawie tego, jak bardzo pasuje do twojej opinii? Cytuję:
"Nie rozumiem tego stwierdzenia w dalszym ciągu. Nie czuję, żebym podążała życiem w opozycji do własnych chęci..."
_________________________________________________________

"Zgadzam się z tym i nie proponuję żadnych rozważań na ten temat."

To dlaczego za tym zdaniem następuje przeczące wcześniejszej wypowiedzi rozważanie? NIC, co powiesz na temat Boga, nie jest prawdziwe. Jakiekolwiek pojęcie z Nim kojarzone jest produktem naszych ograniczonych mózgów i COKOLWIEK o Nim wypowiesz, z góry skazane jest na fałsz. Proszę Cię, uszanujmy tę kwestię i pozostawmy ją poza sferą słów...
Poza tym wiersz nie stara się stosować do Boga żadnego określenia, mówi o jego doznawaniu w sensie subiektywnym...
___________________________________________________________

Twe końcowe stwierdzenia według mnie wyjaśnia powyższa odpowiedź. Oczywiście, że jest to bardzo nieobiektywne i jednostronne postrzeganie rzeczywistości. Tak samo jak Twoje, i postrzeganie każdej innej ludzkiej istoty! Taka jest ludzka natura, nieobiektywna i jednostronna! No chyba że mnie przekonasz, że nie, że można stwierdzić coś obiektywnie, ale przez sam fakt bycia człowiekiem jest to skazane na niepowodzenie...

Kilka pytań pod koniec:

Czy naprawdę uważasz, że Bóg należy do świata pozamaterialnego? Czy nie jest to następne twierdzenie o Bogu, które samo przez się ogranicza znaczenie Boga i przez to nie jest prawdziwe? A co to jest świat pozamaterialny w tym znaczeniu? Bańka mydlana? Puszek mniszka lekarskiego?

Dlaczego w świecie pozamaterialnym "łatwiej" i "z pewnością"? Droga Oxyvio! Nie lataj w obłokach, tylko powiedz, jak przenieść te słowa na codzienność. Z codzienności bowiem wyłonił się ten wiersz i przyznaję: Jest jednostronny, nieobiektywny, jest owym cieniem widzianym na ścianie jaskini i tak intuicja podyktowała mi go. Jeżeli odniosłaś wrażenie, że staram się przez jakieś obiektywizowanie robić z siebie Boga (broń Boże! :) to źle mnie zrozumiałaś...

[Tomasz Ryłko]

"Nonsensem byłoby rodzenie się w materialnym świecie właśnie po to, żeby w nim doznawać niematerialnego Boga."

Nonsensem? Oxyvio! Najwspanialszą i najpiękniejszą rzeczą na świecie! Zastanów się nad tym!!!;)

[Muhomorniczy]

w zasadzie to jak palnąc panience ktura jest kalejdoskopem robót drogowych bańkom mleka w czache
to może wytworzyć się bańka psychodeliczna
która zabierze mleczarza bądz rannych robotników w historje nadzwyczajnom
gdzie póxniej będą dopatrywac sie procentów alkocholu

[Tomasz Ryłko]

w zasadzie... lub w kwasie ;)