Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Despotyczny człowiek
W mózgu ma ropniaki
Jego ręce przesiąknięte są
Chłodem i nerwicą

Despotyczny człowiek
Śni się Ci po nocy
Wchłania Twoje myśli
Do wiecznego kosza

Despotyczny człowiek
Stawił Tobie czoło
Zaśmiał się Ci w oczy
I poszedł za Tobą

Despotyczny człowiek
Sięgnął do kieszeni
Wyciągnął swój reworwer
I zastrzelił Ciebie

Despotyczny człowiek
Skończył swoje dzieło
Zaćwiartkował Ciebie
I zjadł Twoje ciało

Despotyczny człowiek
Ma na zębach mięso
Wchłonął Twoją krew
By nakarmić swoje ego.



Opublikowano

nie przepadam za takim pisaniem... wypowiem się zatem nieco o budowie wiersza - uważam, że przemiciłes sporo dobrych rymów - poważnym odstępstwem od tej reguły jest ostatnia zwrotka którą moim zdaniem zepsół Pan poważnie...

Czekam na Pańskie wiersze w innej tonacji
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Można tak powiedzieć, że to czarny humor - niech każdy nazywa jak chce. Miałem taką myśl i nic więcej - to fikcja.
No chyba, że patrzeć pod względem ludzkiego egoizmu, ludzie ciągle czegość od nas chcą - tylko by brali i brali.
Pozdrawiam
-Maciek-
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Napewno nadam też wiersze o innej tematyce. Zresztą już to zrobiłęm jak chcesz to przejrzyj je .
Ostatnia zwrotka to podsumowanie pozostałych i prawdziwy sens tego wiersza, więc nie bawiłem się rymami.
Pozdrawiam
-Maciek-

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Poezja opowiada, dopowiada, stwarza kwantowe światy, obdarzone kwantową logiką, ale piękno czerpie z nas -czytających ją.
    • @karenka   Podoba mi się, jak zbudowałaś napięcie między czułością a rozczarowaniem. Obraz błękitnych oczu i usychającego kwiatu na początku buduje nastrój straty, a potem kolejne etapy tego rozczarowania - zazdrość, flirt, pęknięte marzenia jak bańka mydlana. Bardzo trafna jest metafora wędrownego ptaka na końcu - to piękne, że pokazujesz siłę i godność bohaterki, a nie tylko jej ból. Świetnie, że wiersz kończy się jej decyzją o odejściu - to nadaje mu mocy i sprawia, że bohaterka jest podmiotem, a nie tylko ofiarą. Świetnie!
    • @andrew   Piękny wiersz - ta "różowa sukienka", której nigdy nie było, a wciąż ją widzisz, to świetna metafora tego, jak wyobraźnia dopisuje własne obrazy do wspomnień. Finałowe "poezja wyrasta z wyobraźni" pięknie to domyka. Mało słów, dużo przestrzeni do myślenia.
    • @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...