***[w sadzie]

[Robert Kmiel]

w sadzie
opuszczonym cmentarzu
dawno zmarłych pragnień
roztartych w proch
realnością zachłannych życia korzeni
betonowych szkieletów drzew
ptak marzeń porzucił niepłodne gniazdo
świętość kamiennych jaj
ujrzał niebo i spłonął

odrodzi się
w sadzie jabłoni dzieciństwa
w sercach
gdzie śpiewa wiecznie

odzyska nadzieję
odzyska sad

[zak stanisława]

w sadzie
opuszczonym cmentarzu
dawno zmarłych pragnień
roztartych w proch
realnością zachłannych życia korzeni
betonowych szkieletów drzew
ptak marzeń porzucił niepłodne gniazdo
świętość kamiennych jaj
ujrzał niebo i spłonął
*
myslę że bez marzeń...

odzyska nadzieję
w sadzie
pozdrES

[HAYQ]

okrutnie monumentalne dzieło... takie pierwsze wrażenie ;) Ale, może właśnie takie mało być, a ja jakoś tego nie przeżyłem, bo właśnie słońce przygrzewa.
Serdecznie pozdrawiam.

[Robert Kmiel]

na Ciebie Stanisławo zawsze można liczyć
przeczytasz zastanowisz się i pomożesz
masz rację że bez
ale jak to tak jak już "bez" to "bez marzeń" ;)
jak mawia Moje Kochanie
wielkie cmoki-smoki ale takie z cmokuśnymi pysiami
i bukietem bzu

Kmiel

[Robert Kmiel]

HAYQ jak już myślimy o utraconych marzeniach
to zwykle jawi nam się to jak byśmy stracili coś monumentalnego
jak mawiał Lesio „mój dziadek fortunę w Monte Carlo…”
a wystarczy złapać za foremki i odbudować zamki z piasku
poszukać zagubionego księcia w bajkach
albo wrócić do sadu dzieciństwa
dziękuję że zajrzałeś może jak zajdzie słoneczko
to i polepszy się odbiór wierszydła

Kmiel

[zak stanisława]

za bez dziękuję, samam je bez...he he
pozdrówki ES