Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

był doskonałym poetą nie trzeba
wierszy żeby to wiedzieć postępowy
nowoczesny wiedział że nie jego ręka
prowadzi pióro na papierze w ataku
natchnienia popadał w stan egzaltacji
nad płatkiem śniegu w nim tkwiła
zagadka wszechświata
miłość nie mogła się spełnić dobry poeta
musi mieć nadzieję a nie pewność

czytałam przyziemnych wiernych mężów
dobrze że nie trzeba być śmiesznym aby
pisać wiersze

Opublikowano

zarówno tytuł jak i treść kojarzą mi się z bohaterem "Śniegu" Pamuka. jeśli była to inspiracja - notabene nagrodzona Noblem (z czym osobiście trudno mi się pogodzić) - to będę szła tym tropem. po pierwsze nie rozumiem układu tekstu, może gdyby opatrzyć go znakami interpunkcyjnymi byłoby łatwiej, ale bez nich - szczególnie wers 6 - wydają się zupełnie niedopracowane. poza tym, nic w tym wierszu nie zatrzymuje, jest czysto opisowy, zupełny brak metafor, pomysłu. jest suchy i jałowy. skąd ta nadzieja? a brak pewności? - ma pan na myśli ową siłę twórczą? jeśli oboje nawiązujemy do tej książki, to pamiętam, że moją uwagę przyciągnął tylko jeden fragment, nie mogę go w tym momencie zacytować, ale brzmiał mniej więcej tak, że szczęście i poezja nie mogą zbyt długo trwać ze sobą, bo albo szczęście zbanalizuje poezję albo poezja zniszczy szczęscie (albo coś w tym stylu). mam wrażenie, że to miał pan na myśli mówiąc o tej nadzieii ale nie pewności.

nie zachwycił mnie ten tekst, tak samo jak rozczarowała mnie książka
jeśli jednak moje skojarzenie jest błędne, to proszę wybaczyć :)

pozdr. a

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No cóż mnie się książka bardzo podobała, cyniczna i sarkastyczna, na niczym autor nie zostawił suchej nitki, a w szczególności nie na wielkim namaszczonym Ka. W sumie książka, która obśmiewa poetę ma prawo sie im nie podobać.
wiersz też się może nie podobać - rozumiem i pozdrawiam.

A i jeszcze, ta książka nie została nagrodzona noblem( nagroda była za całokształt)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @huzarc

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        historii na nowo spisano tak wiele i w wielu z krwi słowo lecz sens błądzi z celem
    • Każdy poeta napisał w swoim życiu jeden wiersz, którego szczerze nienawidzi, najmocniej ze wszystkich. Też mam taki.   Kunsztowny, piękny, z krwi i kości. Czytelnicy byli zachwyceni, lecz ja co wieczór próbuję go unicestwić, zasypać krater w sercu otwarty słowami. Daremnie strącam litery jak meteory w limbus - sens trwa, niezniszczalny. Nie cofnę już ruchów pióra.   Ten wiersz rozciął pełnię na dwie połowy - - jasną i ciemną. Jasna: noce, gdy płakałem ze szczęścia. Ciemna: to wszystko, co przyszło a posteriori. Oczy, dwa Jeziora Aralskie, pieką rdzą i solą.   Później stworzyłem jeszcze dziesiątki innych wierszy. Jestem w nich zaledwie barwnym hologramem, przemierzającym sterylne przestrzenie twojej obecności.   Wiem, że tamte wersy już się nie odstaną. Rzeczywistość została poruszona.   Karmię łąki czerwienią, fioletem; mogę być motylem, kwiatostanem, morską falą, a ludzką skórę zakopałem pod jabłonką w ogrodzie.   Tylko w drżeniu kropel rosy na liściach macierzanek pod twoimi stopami nadal żyje mój oddech.
    • Głosem w kadzidle rozlanym  złotym wiatrem złoty mróz  szumem serca które trwale  wyczekuje drżących ptasich słów.   Kiedyś zwiędnie poszybuje  pięknych liści szary blask  pójdę z tobą  pójdę szeptem  a w oddali trzepot gwiazd.
    • miłość to brama piękne okno na świat   ona strażnikiem tego co się śni to uśmiech i łzy   miłość to kochanie to prawda która wciąż się tli   miłość to nie pogrzeb ani czas trudnych chwil   to niebo pełne  gwiazd oraz  czułych słów   miłość to kwitnący sad  to las pełen wzruszeń   tak moi drodzy  taka jest miłość radości czas
    • Czy możesz napisać historię  na nowo bez dżumy zwiędłych kwiatów i ołowiu wrysowanego w ukosy deszczu   Na moście dnia i nocy dotyku i bólu   Ostatni po nas czas zamknie myśl w kamieniu   Kto przyłoży do nich ucho   skoro dźwięk nawet echem niewybrzmianym w powietrzu   w łuku słońca zastygnie jak truchło cienia  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...