Nie wierzę czy wierzę?

[Eustachy Sceptykiewicz]

Nie wierzę w nic
w ludzi, ich dobroć
bezinteresowność i współczucie
uśmiech przyklejony
słowa w twarz mówione
gesty na co dzień
szczerość, uczciwość
ich puste zdania
komplementy szumne
i zachwyty tłumne.

Wierzę w ludzi, ich
fałszywość i bezwzględność
nielojalność, dwulicowość
uszczypliwość uwag tych troskliwych
kłamstwa wprost bez zająknięcia
ocenianie bezustanne a to spodni
a to swetra i człowieka nieznanego
na ulicy spotkanego
ukradkowe śmichy – chichy
wzroku przenikliwe te spojrzenia
niczym strzały są raniące
jak palące latem słońce.

Nie wierzę, że ludzie są źli
nie znają oni po prostu dobra
nie wiedzą co to prawda jest
tacy są a nie inni,
można karać ich lecz
nie tędy droga
trzeba przykład dawać
być samemu jakim się wymaga
nie powielać złego,
moralizatorstwa
strzec się trzeba
nikt nie lubi słuchać kazań.

Wierzę że ludzie są ludzcy
tak zwyczajnie po ludzku
ktoś się minie z prawdą
ktoś niemiłe słowo rzeknie
nie chcąc zranić Cię umyślnie
tylko czasem tak głupawo
im się zdarza błądzić,
pomóc trzeba wtedy
tak normalnie, kulturalnie
tak zwyczajnie
tak po ludzku.