"Apokalipsa I"

[Lirael]

Widziałam, jak umarł czas
Jak wskazówki po raz ostatni
Wybiły północ, a rzeczywistość przemieniła się
W nieruchomą bryłę samotności.

Wkroczyłam w nią, nie czując,
Że stąpam po czarnej pustce
Mój głód stał się chłodem
Skraplającym się w postaci
Łez wszechświata.

Wyrwałam się z objęć wieczności
I po raz ostatni moje oczy zamgliła
Księga z niegdyś pozłoconymi,
Teraz pożółkłymi kartkami.

Z połonin niebieskich uciekła
Przezroczystość, a liście
Zlały się w jedność ze zgnilizną
Pochodzącą od wygłodniałych drzew.

Wiatr wyrwał mi je z dłoni,
Ciemność oplotła grubą księgę
I zrosła się z wachlarzem
Wychudzonych słów.

Wysuszona z emocji
Poddałam się śpiewom głuchej nocy.
Roztopiłam się w jej pustce,
A czarna dziura pochłonęła mnie.


7/12/06

[Rafał_Leniar]

Patos, patos, patos. Niewiele można by doradzić (jeżeli chodzi o możliwość zmian w tym wierszu).

Najbardziej nie pasują mi metafory:

"Wychudzonych słów"

"Pochodzącą od wygłodniałych drzew".

Jakiś potencjał autorka ma, ale idzie w złym kierunku. Pozdrawiam.

[piotr640924]

rafał pewnie , że niewiele można doradzić.......bo wiersz jest bardzo dobry.......
nie należy nic zmieniać!!!!!!......ja tylko zastanawiam się nad stanem duchowym autorki......
straszną deprechą wieje....ale i takie stany człowiek przeżywa......
czekam na coś radośniejszego......
pozdrawiam,
piotr

[egzegeta]

nie wiem czy aż 3X patos
ale trochę tego jest
moim skromnym - przemetaforyzowany :)
Pozdrawiam