Kim jestem?

[Malachitowa Sabinka]

nie dla mnie cztery ściany
wariuję gdy jestem tu sam
nie uspokoję swego ciała
z nazbyt wolnych atomów je złożyłeś

A ja? skazany na niedoskonałość
niezamierzoną i mrok wokoło
Kim jestem?

[Ewa_K.]

Przy pisaniu wiersza zawsze trzeba z czegoś zrezygnować. Przede wszystkim, chociaż na chwilę zrezygnować z roli autora i przeczytać wiersz oczami kogoś innego. Trzeba się też zdecydować na konsekwencję, jeśli ważna jest dla nas forma. Po pierwsze przyjmuje się, że jeśli wiersz jest krótki, to jego tytuł nie powinien być frazą tekstu. Po drugie jeśli pisze się wiersz biały, bez interpunkcji, to ta zasada dotyczy całego tekstu. „A ja?”, „Kim jestem?” w niepokorny sposób podkreślają, że peel i autor zbyt mocno wiążą się ze sobą. Mało to profesjonalne.
„Swego” już od dawna się nie używa. Chyba, że następuje istotna okoliczność użycia takiej formy.

[Katarzyna Leoniewska]

Troszkę pretensjonalny i niedopracowany...
Może spróbować stworzyć następny?

[Albert Chemiman]

Wiersz moim zdaniem bardzo pretensjonalny. Przypomina krzyk wariata z blokowego pudełka w którym jest mu dobrze ale nie zdaje sobie z tego sprawy. Paradoksalne wprowadzenie "nazbyt wolnych atomów" nie niesie żadnego przekazu i dlaczego ta niedoskonałość jest taka niezmierzona więcej wyrazistości nabrała by będąc jedynie niedoskonałością. Pamiętajmy że próbując opisać coś nieokreślonego zawężamy jedynie sens znaczeniowy tego pojęcia.

[jacek_sojan]

peel zadaje dziwne pytanie...jest przecież Malachitową Sabinką...
przyznam się, że jestem fanem malachitu... J.S
z malachitu chciabym mieć stół, łóżko, szklanki, talerze, a nawet atrament...i sny malachitowe też...z Malachitową Sabinką we śnie...! :) J.S

[Katarzyna Leoniewska]

A ja nie! ;)

[Anna Siedem]

Widzę,że to Twój pierwszy wiersz na forum. Nie jest źle, dla mnie to nawet
ciekawe. Zawsze warto pytać: kim jestem? Mój pierwszy wiersz...lepiej nie
wspominać, ale tutaj można się czegoś nauczyć. I jak to w szkole, raz lepiej,
raz gorzej. Oczywiście, prymusi są wszędzie. Ale warto się uczyć, zwłaszcza,
gdy coś fascynuje. Pozdrawiam ciepło.

[Malachitowa Sabinka]

Tak, powinnam pozmieniać pewne rzeczy, ale nie wszystko. A oto moja obrona.

nie dla mnie cztery ściany
wariuję gdy jestem tu sam
nie uspokoję swojego ciała
z nazbyt wolnych atomów je złożyłeś

a ja skazany na niedoskonałość
niezamierzoną i mrok wokoło
kim jestem

Podobno to właśnie z mózgu wysyłane są sygnały, które zmuszają mięśnie do działania, które sprawiają, że kawałek dzikiego mięsa w jamie ustnej odpowiednio się wygnie i przy pomocy strun głosowych, albo odwrotnie, można wydobyć z siebie jakieś dźwięki. I prawdopodobnie w mózgu zachodzą zmiany, które potem można odczytywać jako zalążki choroby psychicznej.
Tak się akurat składa, że mózg znajduje się w czaszce. A jeśli człowiek odczuwa "ból głowy", który jednocześnie wiąże ze swoimi omamami, wizjami, przywidzeniami, szaleństwem? Jeśli wydaje się, owemu ludkowi, że mózg, że jakiś demon, który opętał go rozrasta się i miejsce pod czaszką staje się dla niego za ciasne, to czy nie przemknie mu myśl: "nie dla mnie cztery ściany"?
Podobno człowiek w towarzystwie innych osobników swojego gatunku poskramia w jakiś sposób swoje "ja", natomiast, gdy pozostaje sam, pozwala by dochodziły do niego najgorsze myśli, pozwala sobie na otwartość wobec siebie samego, czyż nie?
"nie uspokoję swojego ciała" - czy aby na pewno chodziło mi o ciało, którego częścią jest ręka, noga, oko... Dowiedzieć się tego można z kolejnych słów skierowanych do jakiegoś stwórcy bohatera tego "wiersza": "z nazbyt wolnych atomów je złożyłeś".
W Antyku był sobie taki człowieczek jak Demokryt, który w swych rozważaniach odwoływał się do niepodzielnych cząstek zwanych atomami. Jeśli kogoś to zainteresuje to proponuję poczytać coś więcej o Demokrycie i atomistach, gdyż w tym wierszu odwołuję się w znaczącym stopniu do owych poglądów.
Natomiast jeśli chodzi o kolejne słowa:"a ja skazany na niedoskonałość / niezamierzoną i mrok wokoło", to może wyjaśni to trochę, że byt podmiotowy to człowiek. Jest on nieokreślony , wolny. Bóg nie mógł stworzyć człowieka, gdyż musiałby być on określony już w Jego myśli. Zakładając, że Bóg stworzył człowieka, świat, to zrobił to... przypadkowo. Jak coś się tworzy, a nie wyjdzie to jest to niedoskonałe, ale jak coś powstanie z przypadku, to może to być i niedoskonałe i niezamierzone, jak człowiek, jak świat. A poza tym, to człowiek pozostaje sam wobec bezkresu. Człowiek, różni się od innych bytów tym, że pyta o swoje istnienie - "kim jestem"

Coraz więcej wątpliwości, czy pomyślaną treść udało mi się zawrzeć w kilku słowach?

Pozdrawiam