Powstanie

[Luthien_Alcarin]

Zlizując dźwięk,
kruszonego powietrza
łamanego w palcach,
wpadaliśmy w amok
samych siebie

„Boże zabij noc”

Wyrywaliśmy włosy,
choć to nie trawa
nie odrośnie
zielenią myśli.

„Boże zabij mrok”

Krzyczeliśmy
rozrywając usta-
firankowe uśmiechy
wybielane od święta

Paznokcie już gniły
-zostawione w sumieniu,
zapomniane przy „amen”
cierpliwie czekały na rewolucje

Budzik

„To tylko sen,
którego nie było”

Praca i ekspres do kawy
wzywają niewolników
- obalenie buntu,
Spartakus nie żyje.
Trudno,
- i tak nie bolało.

[Joanna_W.]

Dobry wiersz.
Ponieważ właśnie poranek, a ja jedną z niewolnic pracy i kawy, tekst świetnie mnie obudził.
Opis nocy i snu bardzo ciekawy. Nie podoba mi sie tylko to skojarzenie z paznokciami, fe !

Pozdrawiam.
A.

[Ewa Marek]

Wiersz interesujący tylko mam dwa zastrzeżenia
- zlizując dźwięk – nie podoba mi się, może wchłaniając ale nie zlizując
- paznokcie już gniły- słowo gniły budzi niesmak mimo, że wiersz jest utrzymany w stylu powiedzmy ostrym, drapieżnym to jednak gnije razi.
Pozdrawiam Ewa M.

[Luthien_Alcarin]

widzę ze to gnicie naprawde budzi niesmak... i sie z tego ciesze bo tak miało być, ot konieczne to dobrej interpretacji... dziekuje za komentarze i pozdrawiam-Agata

[natalia]

mnie to gnicie leży jak najbardziej w wierszu, ale już zakończenie niekoniecznie, osobiście uważam ciut za długie, zostawiłabym na niewolnikach i waham się przy "to tylko sen, którego nie było" nieprzemawia do mnie.
ogólnie wywiera ciekawe wrażenia :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Luthien_Alcarin]

no ale cały sens zawarty jest w ostatnim wersie.. :) przynajmniej przy interpretacji jaka sobie wyobrazałam piszac ten wiersz... Dziekuje za komentarz i Pozdrawiam-Agata