Hrabia i sługa

[Kamil Szeremet]

Byliśmy Antosiu sobie przypisani,
dziś twe zachowanie serce me rani,
wtargnąłeś tu do mego salonu,
i rządasz dla siebie bicia pokłonów,

Czyż jam cię nie karmił i nie dał schronienia,
naturalnie żem nie dawał na wszystek pozwolenia,
ale Antoś! Twe dzieci nigdy głodne nie chadzały,
lica miały zdrowe, różowiutkie, aż promieniały,
ze stołów mych resztek nigdym nie żałował,
Za zabranie słoniny nie ukarałem (choćm wiedział, żeś ją sobie schował),

Buciki kupiłem byś boso nie chodził,
kochałem jak swego, jakbym cię urodził,
rozważ Antosiu raz jeszcze za i przeciw,
jesteś chłopak młody, a ja pan już leciw,
czy sam szacunek dla mnie starego,
niodstręcza cię od tego czynu niegodnego?
Chcesz, popatrz, na kolana padłem przed Cię,
pragniesz kosztowności? A weź je sobie na szczęście,
daruj życie me i moich dzieci,
ze mnie ono i tak niedługo uleci,

Ale wolałbym spokojnie swą duszę wyzionąć,
bo to co nagle to po diable jest ponoć,
aj, co ty Antoś! Ja krwię, co ty?
Ugodziłeś mnie w bok, zbyt dobry byłem dla hołoty,

Aj w brzuch ostrze wbijasz, byś spłonął w piekle,
niech diabli cię skręcą, jeżeli tkniesz mą córkę Teklę,
resztek sił co we mnie został,
mówi mi żebym cię psia suko rózgą przechłostał,
dobij mnie, bym jak szczur nie leżał,
zdradzon i zhańbion, niczem w czasie śmierci Cezar,
o już widzę światło i ku niemu zdążam,
tam po drugiej stronie dla ciebie kary zarządam,
będę ci się śnił po nocach koszmarem,
będzie cię nawiedzał upiór, który był twoim panem,
nie ma już tchnienia we mnie, jak natchnienia w samozwańcu-poecie,
ostatnie me słowa: NIECHAJ CIĘ DIABŁY SŁUGO! ŻEGNAJ KOCHANY ŚWIECIE!