Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Operuję na otwartym sercu szatana

samo dno
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

samo dno

samo dno

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Będą go kroić
Kręgosłup wyjmą
Będą bawić się
Jelitami stroić
Szyje
Żyjesz?

Jeszcze nie koniec
Serce bije- szatan zyje
Wyrwiesz raz
Powrócisz dwa
Życia masz
Przecież ci potrzebne żeby mnie odwodnic
Z mysli nieładnych
Skuciś
I udusić...

fabula rasa

fabula rasa

Opublikowano
Opublikowano

Ups.... Stań z boku i przeczytaj jakby to nie było twoje tylko kogokolwiek innego. Wtedy może nabierzesz odpowiedniego dystansu. Widać, że umiesz bawić się słowem, a to może oznaczać że masz talent. W takim wypadku potrzeba Ci już niewiele... tylko trochę więcej samokrytycyzmu.

Anna Siedem

Anna Siedem

Opublikowano
Opublikowano

Wszystko na tym świecie służy Bogu, nie wiedziałaś o tym Ateno? Widziałam
bardziej bzdurne komentarze na tej stronie, nie mające nic wspólnego
z tematem wiersza. A czy nasza wymiana zdań nie była związana z tematem
tego utworu?

Anna Siedem

Anna Siedem

Opublikowano
Opublikowano

Po liczbie wyświetleń Twego niepozornego wierszyka widać, że temat związany z unicestwieniem szatana najwyraźniej przyciąga publiczność. Ale czasami ludzka
natura bywa gorsza niż szatan...Wymyśliłeś kontrowersyjny tytuł, który jak
widać zwabił trochę ludzi. To świadczy o tym, że samym dnem i beztalenciem
nie jesteś. Pisz dalej, zobaczymy co z tego będzie. Postaraj się rzucić coś
kontrowersyjnego dla tego drapieżnego, humanistycznego grona. Oczywiście,
nie mam tu na myśli wszystkich, bo niektórzy to z pewnością bardzo wrażliwi
ludzie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      momenty

      Przez andrew · Opublikowano

      @sisy89 ... jutro patrzy z uśmiechem z nadzieją   nareszcie   to wczoraj ... było wczoraj   dziś dziś chce oddychać pełną piersią  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • obywatel
      Mamie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      KRYTYKA — TECHNICZNA, SZCZEGÓŁOWA, KONKRETNA 1. Język jest piękny, ale momentami zbyt ciężki Autorka ma świetne wyczucie obrazów: „piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty” „deszcze o podium na szybie bój toczą” To są naprawdę dobre metafory — plastyczne, zmysłowe, zapadające w pamięć. Ale obok nich pojawiają się konstrukcje przeciążone, które zaczynają brzmieć jak poezja dla poezji: „blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak gęste, że traci czytelność. Zbyt wiele przymiotników, zbyt wiele abstrakcji — obraz się rozmywa. 2. Wiersz ma klimat, ale nie ma osi Motyw matki jest silny na początku: „Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion” Potem jednak wiersz odpływa w stronę: pejzaży, natury, symboli, abstrakcyjnych konstrukcji. Brakuje emocjonalnego rdzenia, który spinałby te obrazy. Wiersz zaczyna się jak elegia, ale kończy jak impresja przyrodnicza. 3. Obrazy są piękne, ale czasem zbyt odległe od tematu Wiersz o matce powinien nieść: intymność, pamięć, żal, czułość, brak. Tymczasem duże fragmenty to poetyckie pejzaże, które nie zawsze wracają do relacji córka–matka: „sadów pieszczoty” „gwiazd klejnoty” „babim latom nałożysz wiatru kajdany” To piękne, ale niekoniecznie o Mamie. 4. Rytm jest nierówny Wiersz nie trzyma jednego oddechu. Są fragmenty płynne i melodyjne, ale są też miejsca, gdzie rytm się łamie przez nadmiar słów: „Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak długie i tak złożone, że czytelnik gubi puls. 5. Puenta jest delikatna, ale nie zamyka wiersza Zakończenie: „Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą” Jest ładne, miękkie, ale nie domyka tematu matki. Brakuje powrotu do pierwszego wersetu, do emocji, do relacji. CO DZIAŁA? piękne, zmysłowe metafory konsekwentny, melancholijny ton bogata symbolika natury wyczucie języka emocjonalna szczerość CO NIE DZIAŁA? brak wyraźnej osi tematycznej przeciążenie metaforami zbyt duża abstrakcyjność nierówny rytm puenta, która nie zamyka wiersza CO BYM POPRAWIŁ? Wrócić do matki — niech każdy obraz prowadzi do niej. Przyciąć metafory — zostawić najmocniejsze, resztę uprościć. Zbudować dramaturgię — od wspomnienia, przez tęsknotę, do puenty. Zamknąć wiersz mocniej — powrót do ramion, imienia, gestu. Ujednolicić rytm — krótsze wersy, więcej oddechu.
    • Łukasz Jurczyk
      Szekspir na rykowisku

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Niech wraca do swoich ksiąg, zanim ranny zwierz go nie dopadnie :)
    • Łukasz Jurczyk
      rachunek

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Flauta bywa irytująca :)   Żagiel bezsilny. Wisi jak stary całun. Nad naszym szałem.   Pozdrawiam
    • Marek.zak1
      Racja

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Ludzie lubią i chcą mieć rację i gotowi są za nią wiele poświecić, związek z partnerem, dziećmi, znajomymi, pracę, majątek. Satysfakcja posiadania racji jest tak silna, że przyznając racje można oczekiwać znaczących gratyfikacji. Pracując w sprzedaży należy zawsze przyznawać rację klientom i nie należy nigdy kwestionować ich opinii na wszelakie tematy. Potakiwanie głową w geście aprobaty i podziwu może wzmóc wrażenie, jakie robimy na mówiących, a to jest w naszym interesie, bo nauka udowodniła, że im bardziej się zgadzamy, tym bardzie jesteśmy przez nich postrzegani jako mądrzejsi. To tyle w temacie.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...