****

[The_rain]

Stał i patrzył tępo w drewnianą podłogę
Trzeszczała przy każdym jego ruchu
Nic nie mówił, bo wszystko zostało już powiedziane
Mimo iż otaczały go tłumy
Jak zwykle czuł się samotny
Sznur wisiał swobodnie
Poruszały nim tylko powiewy bezszelestnego wiatru
Zapalił papierosa
Wciągnął dym jakby robił to po raz ostatni
Chwycił pętlę i założył ja na szyję
Jego oczy przeszył straszny ból
Odezwał się zadając pytanie
Jak zwykle nie usłyszał odpowiedzi
Nikt nie chciał z nim rozmawiać
Nikt nie znał jego twarzy
Otworzył zapadnię, zamkną serce
Tylko dlaczego to ja odchodzę?

[Joanna S]

Świetne, bardo oryginalne i zaskakujące podejście. Poruszyło mnie

[Margaret Floral]

Fakt, podejście bardzo oryginalne. Gdzieś zauważyłam literówkę, na którą w wierszu po prostu się nie godzę, rytm się trochę łamie - musisz nad nim popracować. Tak poza tym, utwór podobał mi się - pokazanie kata, człowieka, który jest "wysłańcem Śmierci" /gdzieś to kiedyś wyczytałam;)/, jako człowieka zrezygnowanego, poddającego się. Człowieka obojętnego. Podmiot liryczny opisuje go z zupełnie innego podejścia niż inni ludzie. Zaskakujące, naprawdę. Sama w życiu bym na taki pomysł nie wpadła;)
Jestem na Tak, mimo tych drobnych potknięć wymienionych na początku;)
Pozdrawiam;)