Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chorus: Danke

Veritas: Dziękujemy
Za pokój w pokoju
Narad
I burze na polu

Chorus:Thank you, Thank you, Thank you

Veritas: Dziękujemy, Dziękujemy, Dziękujemy
Za ciężkie stoły
W komnatach zachodu
Pustkę w celach południa

Chorus:Merci

Veritas: Dziękujemy
Za trafne lokaty
Bombowy rozwój
Deszczu śmierci

Chorus:Arigato

Veritas: Dziękujemy
Za bezpieczeństwo
Za lasy na świecie
Za zieleń kieszonkowych podbić

Chorus:Grazie

Veritas: Dziękujemy
Za świetlaną przyszłość energii
Za świecące neony
Z przewagą po lewej stronie

Chorus:Spasiba

Veritas: Dziękujemy
Za ogólny dobrobyt
I siłę srebrników
Liczoną w duszach

Opublikowano

No;) nie chciałbym całkiem go odsłaniać, ale to mój taki naiwny cios wymierzony w G8;);p skoro już trzeba wyjaśnić: burze są metaforą wojny, tej autentycznej, rzeczywistej, dalekiej od sali obrad gdzie podejmowane są decyzje i wygłasza się płomienne mowy, obietnice, a pozostaje status quo;)

A co do świetlanej przyszłości energii...taka obawa/lęk/niepokój o ciągłą eksploatację źródeł powyższej energii;) Niebieska planeta nie będzie nieskończenie nas zaopatrywać, nie chcąc nic w zamian;) zapłacą za to nasze dzieci(ostrzeżenie! metafora;))

Jak trza to cosik jeszcze wytłumacze;) Wiem, że jestem infantylny i naiwny, ale nie obnażajcie mojej wiary w OŻYWCZĄ MOC POEZJI, proszęęęęę;(;(;(;(

:D:D:D

pzdr

Opublikowano

A mnie się to dosć podoba nawet. Co prawda widzę naśladownictwo form kabaretowych - ostatnio modne jest naigrawanie się kabaretów z nierzetelnych przekładów tłumaczy telewizyjnych. Tutaj wykorzystano podobny zabieg (choć niezupełnie ten sam). Mom zdaniem nie jest źle.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jedyne co po mnie zostanie  To te kilkadziesiąt wierszy  Poety amatora, samouka  Nie których bardzo ładnych  Innych zaś średnich lub kiepskich  Ale zawsze pisanych od serca Z uczuciem, natchnieniem, pasją Wiem, że nie będę nigdy wielki Natomiast piszę je naturalnie  W kilka minut tworzę wiersz  Rzadko wprowadzam poprawki  Częściej koryguję błędy I oto są i one - moje myśli Przelane prosto na papier....
    • Grzęźnie w gąszczu natrętnych myśli  między szkłem kolorowych pingli a jeziorem wyschniętych źrenic teatr spleciony z bladych cieni    Parkiet sceny ubrany w szkarłat na niej leży para sylwetek nad nimi dawno zmarły światła rozdarte grubym murem we mgle
    • @bazyl_prost Ależ też otóż to. Wielu mówi, że tak naprawdę nic się nie zmieniło. Wiesz ciężko dociec, ale sam fakt  na przykład istnienia forum poetyckiego jest zmianą. Sam fakt facebooka, nie wiem youtuba, spotify. To nie jest aż taka zmiana oczywiście, bo były spotkania autorskie, więcej, rozmowy były i wymiana myśli, ale jednak jest kategoria pewnej zmiany. Czegoś z trochę innego rozdania. Ma to ciężar gatunkowy szeregu minusów i plusów. Nawet nie bardzo wiem co przeważa. Mnie trochę martwi w wielu branżach jakby rodzaj nieco nieodwzajemnionej nadprodukcji :// 
    • Leżysz zdrętwiały w wilgotnej pościeli Martwa ofiara, można by pomyśleć  Lecz jeszcze tli się życie w twoim ciele Łza ci wędruje przez wklęsłość policzka Przywłaszczyli cię sobie brutalnie Pogwałcili godność twej duszy i ciała Ludzką istotę porzucili na twardej glebie Aby samotnie tam umierała Pomszczę cię, mój królu, to ci obiecuję! Być może nie sam, a z czyjąś pomocą  Lecz teraz siedzę przy tobie i zaklinam czule By twój ból odszedł wraz z kończącą się nocą Cicho mówię do ciebie, ty zdajesz się być głuchy Strzaskany, zamknąłeś się w sobie  Słodko-gorzki rąk bezwład i włosów miękkie puchy A cisza jak w grobie Składam na twojej piersi ołtarzu  Ciepło i światło mojego dotyku Nie odrywając wzroku od skamieniałej twarzy  I pierwszego na niej słońca promyka Wtem ktoś puka do drzwi, ciekawy nieszczęścia To przyjaciel twój stary, otwieram mu w półśnie Dzieląc się z nim tą nieśmiałą nadzieją Że kiedyś jeszcze zobaczę twój uśmiech…
    • @Leszczym nie nowsze od starego , taki niuans
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...