Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dlaczego?

kaja- maja
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kaja- maja

kaja- maja

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Kochany,
Gdy patrzę na Twoją fotografię,
To płakać mi się chce.
Zadaje sobie pytanie?
Dlaczego los tak skrzywdził mnie.
Dlaczego tak rozdzielił nas.
Jaki powód On w tym miał.
Dlaczego rozłączył kochające się serca dwa.
Dlaczego musimy znów tak długo czekać,
Aby połączyć nasz serca.
Dlaczego On tak nami rządzi?
Przecież my nie chcemy tego sami.
Wiele mam pytań do losu,
Lecz trudno o odpowiedz.
Widocznie On tak chce...
Wystawia nas na próbę.
Jemu jest dobrze,a nam nie.
Dlaczego On tak krzywdzi innym duszę?.
Chodz mi smutno i płakać się chce,
Nadziei nie tracę i tak sobie tłumaczę,
Rozłąka przeminie jak sen
I wkrótce znów połączymy się.
Ale,
Ale powiedz mi ,powiedz losie,
Dlaczego tak musi być?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      Milość

      Przez violetta · Opublikowano

      @bazyl_prost pewnie, jestem w kimś innym zakochana:)
    • bazyl_prost
      W chmurach…

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @KOBIETA no... tak myślę ni o motylach ni o husarii taki ping pong ołowiem
    • KOBIETA
      W chmurach…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @bazyl_prost   Uważasz może, że my nie mamy o czym rozmawiać? ;) 
    • bazyl_prost
      Milość

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      nie mam czasu na miłość z tobą violetto , nie obraź się , wiem że przedwiośnie to niecierpliwy stan ale struny nie zbuduję
    • Migrena
      zakrzywienie

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   Bereniko. rozłożyłaś mój wiersz na warstwy ontologiczne, psychologiczne i metafizyczne. To co zrobilaś  jest nie tylko „ładne”, to jest myślące !!! dziękuję Ci za tę niezwykle przenikliwą i wielowarstwową lekturę . czytając Twój komentarz, miałem wrażenie, że moj wiersz został rozpisany na dodatkowy wymiar . jakbyś zobaczyła w nim trajektorie, których ja sam nie nazywałem wprost. rzeczywiście,  interesowało mnie napięcie między absolutem bliskosci a kruchością materii. to, czy świat rzeczy jest w stanie uniesć spotkanie, które przekracza jego miary. nie wiem, czy nazwałbym tę relację wrogiem fizyczności  ale z pewnością jest ona próbą jej granic. może nie tyle świat nie wytrzymuje tej bliskosci, ile człowiek    nie wytrzymuje jej konsekwencji. bardzo poruszyło mnie Twoje zdanie o 'estetyzacji cierpienia” to super trafne ostrzeżenie. myślę sobie , że wiersz balansuje właśnie na tej granicy  gdzieś między zachwytem nad możliwoscią a świadomoscią jej destrukcyjnego ciężaru. jeśli coś jest tu ostrzeżeniem, to może nie przed milością, lecz przed idealizacją, która zamienia żywe relacje w niedosiężne absoluty . dziękuję za tę interpretację bo ona naprawdę coś dopowiada  i  jednoczesnie zostawia przestrzeń. wiesz dobrze Nika jak bardzo brakowalo mi Twoich analiz. czasami czytajac je dawniej widziałem w nich fundament do  mojego tekstu który bez Twojej analizy chybotal się na poetyckich falach, aż Ty dawałaś mu stabilizację. dziękuję Nika. piękna moc dla Ciebie:)       @bazyl_prost   dla jednych jest żywsze a dla innych bardziej umarłe niż facet leżący w trumnie.   i nie ma tutaj wspólnych mianowników.   bywa tak, jak to pięknie powiedział znany filozof, że uśmiech życia........." ta czaszka już nigdy się nie uśmiechnie".   to tyle.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...