Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tytuł nic tutaj nie zmieni

plato
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

plato

plato

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pamiętam jak czekałaś żeby mnie odebrać na
zaśnieżonym peronie 3b z pociągu relacji
gdańsk - Bydgoszcz - Dalej gówno Mnie
obchodzi miałaś ten kremowo biały golf

co go później poplamiłem olejem dla zabawy
i zacierałaś ręce bo chłód nie pozwolił machać
nie mogłem cię przytulić Neruda z którym
chodziłem wtedy pod ramię krępował mi ruchy

szepnąłem ze chce właśnie teraz umrzeć zanim
coś się spierdoli i zapamiętasz to inaczej dzisiaj
dzieciaki znają song2 z reklamy piwa nie FIFY 98
a my wcale nie jesteśmy dzieciakami nie ubierasz

już swetrów brudnych od oleju bo drażni cię
zapach na czarno białych fotografiach widać
więcej szczegółów krajobrazu kolor zawsze mnie
rozpraszał jakaś książka wciąż krępuje ruchy

Rafał_Leniar

Rafał_Leniar

Opublikowano
Opublikowano

Najogólniej mówiąc - sytuacja opisana ciekawie.

Z N O W U ktoś wsadza 'gówno' w poezję... O! I: 'spierdoli'.

To zaczyna być nudne.

Naprawdę...

Czasami myślę, że R. Wojaczek poprzewracał ludziom w głowach... Czyżby autor powyższego tekstu czytał jego wiersze?

"szepnąłem ze chce właśnie teraz umrzeć zanim
coś się spierdoli i zapamiętasz to inaczej dzisiaj
dzieciaki znają song2 z reklamy piwa nie FIFY 98
a my wcale nie jesteśmy dzieciakami nie ubierasz" - ta strofa wg. mnie najlepsza, choć może ciut prozaiczna. I to 'pierdoli'. Ech.

Pozdrawiam.

pathe

pathe

Opublikowano
Opublikowano

kolor zawsze mnie
rozpraszał jakaś książka wciąż krępuje ruchy
ten frg mi się podoba
a te piedolenia i inne wcale nie dodają uroku.naprawdę.sweter w oleju tez słaby motyw.
pozdr!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • truesirex
      W tle

      Przez truesirex · Opublikowano

      W tle   Pośpieszne promienie dnia suną po chryzantemach oświetlając resztki popiołu – zawieszony w atmosferze opada każdego wieczoru   Puste siedzisko z blizną blasku zarośnięte leciwymi pokrzywami – dystansują świat od siebie parząc cioteczne kocięta   Pamięć zżółkniętych łodyg zmiażdżona przez gąsienice Czterdziesty trzeci na nowo - utulony w goździkowej pościeli    
    • Myszolak
      Pierwszy dzień wiosny - nie nadszedł

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Nie ma zniczy, wieńców, ciepłych słów. Nie ma imienia. Jest tylko data - dzień przed pierwszym marca.   Serce zrywa się do pionu w poszukiwaniu choć drobinki pyłu z upuszczonego omyłkowo kwiatka.   Wygrzebuje się z grobu i idzie, kulawo. Brudne od błota, oblepione piachem, potyka się, wstaje, nie zważa, że odstrasza.   Dziurawe, zdeformowane komory pulsują, gotowe pompować nawet zatrutą krew. Zamierają w każdym uderzeniu, jednak biją dalej do eteru.   Może ktoś słyszy echo.   Porośnięte mchem, włóczy się i czołga, ale nikogo nie ma, nikt nie czeka. Klucz nie pasuje już nawet do własnego domu.   Szare i zmarznięte  dochodzi do bram cmentarza, przekazuje wiadomość wronie.    On ją dostaje   jako sójkę, co ćwierka mu piosenkę pod oknem.    Po zmroku serce wraca do grobu, by znów zbudzić się w środku nocy i szukać dalej śladu jego butów, na szlakach tęsknoty.   W tym roku  nie będzie dla mnie wiosny.
    • andrew
      Własny zakątek ciała

      Przez andrew · Opublikowano

      @Katarzyna Anna Koziorowska ... a ja  ja wierzę  póki iskra tli się  znów  zapłoniesz  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia     
    • vioara stelelor
      Przyjaciele

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Berenika97 Mnie ten wiersz uderzył, właśnie ze względu na rozdźwięk między dobrymi chęciami, a wewnętrzną rzeczywistością bohatera lirycznego. Myślę, że próbujesz przekazać informację o tym, że nie zawsze trzeba ból, smutek, tęsknotę - zagłuszać i zakrzykiwać. To jak zbyt wczesne zamknięcie rany, jeszcze nieoczyszczonej. W obliczu każdej straty, każdego cierpienia - jest taki moment, którego każdy potrzebuje i w którym staje twarz w twarz z własnymi emocjami. One są w tej chwili bardzo potrzebne. Nieważne, czy mają rację, czy są głupie, czy z punktu widzenia chłodnej logiki - mają sens. Po prostu przychodzą i trzeba je zaakceptować, pozwolić im wylać, jak rzece, a potem opaść, cofnąć się. Uciekanie przed nimi prowadzi do wytworzenia się różnych mechanizmów obronnych, które potem rzucają przysłowiowe "długie cienie" w życiu. Pocieszenie  to przede wszystkim obecność i podążanie za cichymi, dyskretnymi znakami, a nie wytwarzanie sztucznego zamieszania, w którym bohater nie słyszy siebie i nie może się sobą dostatecznie zająć. Nie wiem, czy męska perspektywa, to jest zawsze wybijanie klina klinem - chyba nie, choć może faktycznie, faceci chcą uchodzić za twardych i "nieprzeżywających". Na pewno myślą zadaniowo i tutaj widać element tej mentalności - cel do odhaczenia na checkliście. Chcą byś skuteczni, a nie empatyczni. Nie wiem, jak "mają"  inni ludzie, ale mnie takie gadanie "nie była dla ciebie", "tego kwiatu jest pół światu", itp, doprowadziłoby w takich okolicznościach do szewskiej pasji i kazałabym się wynosić takim przyjaciołom, przyjaciółkom. To jest moja sprawa, co przeżywam, jak to oceniam, jakie znaczenie miała dla mnie ta osoba i kiedy jestem gotowa na odzyskanie wpływu na swoje życie. Etap "alleluja i do przodu" to dopiero kolejne stadium, nie można go przyspieszać. Chyba ten bohater wiersza też tak w głębi serca czuje, ale może ból pozbawił go mocniejszego, zdecydowanego głosu.  
    • Leo Krzyszczyk-Podlaś
      Ton

      Przez Leo Krzyszczyk-Podlaś · Opublikowano

      a więc to jednak słowik zakwilił wydłubując z czereśni robaka...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...