Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Bo jak trawa jest miłość-
bo zwiewna, i soczysta, i bujna.
Odyseją barw się przystraja-
więc tak jest: żółta, brązowa, zielona i szara.
W odmianach - kielichów kwietnych rozwija pąki -
- z nich- karmi miodem- to żywe- co z mrukiem ją sączy.
A żywe nią nasycone - pod nieba wzlatuje pluszowe.
I więcej. Bo obfita w wymiary przedziwne-
tak bywa gładka, i ostra, i miękka,
czy też delikatna, jak mgły pajęczynka cieńka.
I taka jest wciąż miło witana.
I choć ciągle inna, to wciąż taka sama.
Przybrana w prostotę pozorną źródlanego kamyka
kunsztem świat nam hojnie pokwita.
A najsmaczniejsze ciągnie z Ziemi treści
by nam nimi oczy pieścić, ześnić.
Bo choć to trzcinka najwatlejsza w przyrodzie,
i nie zawsze roztańczona pokłonem zefirka -
jak chleb codzienny przesycenia nie zna,
oka znużenia nie pozna , nie dozna.
Czasem nietulona sobie na pustelni trwanie,
wciąż trwa niepoddanie!
Nic w galopie do siódmego słonka nie popuści -
mimo zmroku, zim, klimatu, czy puszczy.
A choć nie raz spiekotą się upiła,
i nie raz grążona bywa w burzy topieli,
i mimo, że sól ją czasem wysusza w pół
ona niepokonana, nie znika z pól!
Tylko chwilami ziemię plugawą zawstydza,
i podkulona krajobraz opuszcza. Ustępuje mądra -
po to by wrócić w nowym kloszu gleb- więc pożądań.
Więc mimo, że zmienna – to trwała
by, i na wieczność oczy nam napełniała.
A co jej przymiotem tutaj widać-
to , że taka sprawideliwa. Nic nie na wybór chciwa.
Na wyciągnięcie szelestu każdemu poczciwa.
Jedynie zieloną nadzieją wciąż grzeszy -
śpiewem cykad przyzywa -
by jej nie zrywać!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • byli jak wszyscy  nie dostrzegali  że świat  jest dla nich  a nie odwrotnie    a ona i on  dla siebie    długo o tym myśleli    zbyt długo  przyglądali się życiu   teraz nie czekali już  na wschody zachody  chłonęli siebie  każdą chwilą   byli i ogniem i wodą  ziemią i powietrzem    byli cudem  którego szukali  ... 8.2026 andrew   
    • „Bajkowy świat”   Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat.   Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los.   Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć.   Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek.   Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie.   Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem.   Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem.   Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania.   Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze.   Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie.   Leszek Piotr Laskowski
    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...