Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

powoli snujemy się pięknem
szukając tego co ważne
jak ważka dla ropuchy.

jest już trochę późno. ciemnieje
w pamięci. jeszcze.

- widocznie suszone kwiaty nie były
przypadkiem - sakralnie znaczą kartki
pamiętnika. tak cicho
...
dziś już wiem że nic nie przyszło
za wcześnie- nic nie odeszło zbyt późno.

jedynie co nie tak –mijanie
przez załamane palce
kruszenie suchych kwiatów.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to najbardziej, ale całość na tak, podoba się, przyjmuję bez większych zastrzeżeń. no, może niezbyt mi się podoba
"nic nie przyszło
za wcześnie- nic nie odeszło zbyt późno."
ale nie mam pomysłu jak to zastąpić, więc może nie będę się czepiał.

serdecznie, Gaspar :).
Opublikowano

Stanisławo: to kombinowac dalej czy zostawic jak jest? dzięki za odwiedziny:)

Jacku: miło ze ktoś wierzy w magie sentymentów:> no i pieknych królewiczów

Stefanie:daruj mi ta ropucha i ważka- chociazby za ten staw i sentyment do stawu:>

Kasiu: piekne dzieki za ciepłe słowa

Gaspar: tzn fragment rzeczywiście nie jest jakis szałowy, ale chyba bardzo dopełnia całosc Dzięki za odwiedziny

Mr.Suicide: a czy po zostawieniu wypociny tak jak teraz bedzie zle? czy probowac dalej kombinowac?

Dziekuje za wszystki komentarze i poswiecony czas:)
Pozdrawiam ciepło i dobranocnie:)
Agata

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor Masz rzadką zdolność: nie opisujesz rzeczy, tylko pozwalasz im się wydarzać w języku. Dzięki temu czytelnik nie patrzy – ale wchodzi w środek. To jest wiersz czuły, miękki, niosący światło – taki, który nie próbuje być wielki, a i tak zostaje pod skórą i trafia dokładnie w to miejsce, gdzie słowo zaczyna już nie tylko znaczyć, ale i dotykać.   Może Cię zapytać, czego pragniesz… ale boi się, że nie wszystko będzie mogła Ci dać. Czasem największa siła uczucia kryje się nie w jego natężeniu, ale w tym, ile przestrzeni potrafi zostawić drugiej osobie.
    • @andrew   opowiem o Twoim wierszu strumieniem świadomosci.   wirtul pokazuje wszystko na wyciągnięcie ręki    a jednak real pozostaje nieuchwytny dotyk zapach spojrzenie serce nie da się skopiować ani przewinąc filozofia obecności w czasach ekranu.     interesująco napisany.   świetny tekst.   pozdrawiam :)  
    • Opisujesz szpital prostymi słowami, a te są najpiękniejsze. Twoje słowa rodzą uczucia, dystans do życia. Tak właśnie jest w szpitalu.
    • @Berenika97   Nika     czytam Twój wiersz jak zapis bardzo współczesnego paradoksu .   im więcej światła, tym trudniej zobaczyć prawdę !!! jest w nim coś poruszająco cichego.   swoista tęsknota za czasem, kiedy jedno spojrzenie nie potrzebowało świadków ani dowodów, kiedy ogień po prostu był, a nie musiał się tłumaczyć ze swojego istnienia.   "bo spojrzeliśmy sobie w oczy".   pięknie uchwyciłaś moment, w którym emocje tracą intymnosć i zaczynają krążyć w obiegu oglądane, oceniane, podważane .   a jednak gdzies pod tym wszystkim wciąż tli się pytanie najważniejsze i najbardziej ludzkie. czy naprawdę coś się pali ? to bardzo dojrzały, świadomy tekst .   zostanie mi  w myśli na długo  po lekturze.   fantastycznie Nika.    
    • Robimy z uczuć relacje na żywo, bez filtra. Żyjemy na granicy - bliscy załamania. Kiedyś jedno spojrzenie było iskrą. Ktoś dla kogoś ryzykował wszystko. Dziś mieszkamy w samym świetle - bez zasłon i bez cienia. Tłum przewija nas palcem. Nie szuka ognia. Sprawdza tylko, czy to nie efekt specjalny.   Czy naprawdę coś się pali.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...