ZMORA i MNICH

[Bartek Bartek]

Zmora modliła się z mnichem w jednej pieczarze
o obfitszy zdrój łask,
czasami zygzak błyskawicy
przemknął nad ich głowami, czasami chmara
nietoperzy przesłoniła księżyc,
kiedy próbowali suche wargi zwilżyć
mokrą chustą lub posilić się czarną jagodą.

Mnich do pokus przywykły, ćwiczył ciało
jak krnąbrnego osła mocnym uderzeniami rzemienia;
potem z pociętymi do krwi plecami tulił się do pnia
sosny jak do żywego stworzenia.
Zmorze współczuciem szkliły się oczy, biegała
z kąta w kąt, żeby pasemkiem włosów
okręcić mu szyję, uszczypnąć wargami ucho
wystające spod kołderki klonowych liści.

Mnich wpatrzony w klepsydrę sypiącą piasek,
prosił niebo o ogromny wiatr, który by ostudził w nim
wrzenie żądz i dokleił do łopatek skrzydła z łabędzich piór.
Zmora rozdrażniona takim uporem, szeptała: jestem żywą
zjawą z krwi i kości, irytują mnie twoje czcze modły,
rude kępy brwi i chude jak u szakala łydki.

Nie musisz ciągle błagać niemych mgieł w niebie,
raj szczęścia znajduje się na gładkim igliwiu w lesie,
przytul okaleczone plecy do moich ciepłych piersi,
pocałunkami zmyję z twojej twarzy lęk, łokcie niczyje
przytulę jak swoje, zamiast koralików na nitce różańca
rozpleciesz moje srebrniejące włosy,
kapela ptaków z okolicy zagra nam pieśń nad pieśniami,
księżyc ziarnem światełek posypie.

Każde wielkie pokuszenie krzesze się z uczuć
i z wyobraźni upokorzonej osamotnieniem.
- Nie bądź tak skora do swawoli, najpierw niech
pająk z nitek splecie kładkę od sęka do księżyca;
potem ścieżkami gwiazd powiedziesz mnie
w zaświaty, w których ptaki i aniołowie trącają się
skrzydłami, w których na piersiach kobiet kołysze się
morze, w których, o Boże Wieczny!, są dzikie góry,
wielkie wodospady, kwiaty wszelkich kolorów,
rzeki i jeziora, w których odbija się cały wszechświat.

Tadeusz Chabrowski
22 styczeń 2007

[były__premier]

fajne to jest! ale skróciłbym to, dużo przegadanych wersów, gadulstwo lubię, ale tu męczy niestety. do dzieła!:) pozdry