Pozamykam w kuferkach zielonych...

[Arya Rio]

Pozamykam...

Pozamykam w kuferkach zielonych...
Wymarze siebie z pamięci
linijka po linijce...
Uczynię niewidzialnym każdy
skrawek mojej duszy...

Pozamykam w kufrkach zielonych...

Wszystko co najcenniejsze i moje
Wszystkie najcenniejsze moje JA,
wszystkie najcenniejsze moje TY
wszystkie najcenniejsze moje...

Pozamykam w kuferach zielonych...
Poustawiam w szeregach
jak dzielnych żołnierzy
w pancerzach
ze skorupek jaj
z niespełnionych snów...

A moje najcenniejsze...
Pozamykam w kuferkach zielonych...

A kiedy przyjdziesz...
Mnie już nie będzie...
Pozostaną tylko ślady małych stóp
zielonych kuferków niesionych przez ból...
i odprowadzanych przez smutek...

Pozamykam w ZIELONE kuferki!

ZIELONE!
ZIE LO NE!
ZIE LONE!
ZIELO NE!

Jak nadzieja...
Jak 4-0
w meczu Polska- Niemcy
Jak Wiosna na wiosne
Jak...
odłamek Ciebie we mnie...
Jak...
Szansa,
że , mój też jest zielony
i tkwi symetrycznie w Twoim sercu...

Wszystko w kuferkach zielonych...

[Lena Achmatowicz]

cisza wielokropkowo-konsternacyjna zapada juz po tytule. no no. mocny ten tytuł.

[Arya Rio]

Dziękuje za komplement. To mój pierwszy wiersz który postanowiłam wyciagnać na swiatło dzienne, więc bardzo mi miło :)
pozdrawiam

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

myslisz że to komplement, obyś się nie rozczarował jak te kropki na końcu
niepotrzebne jak te powtórzenia , niepotrzebne..
pozdr Es

[Arya Rio]

hmm... poprzedni komentarz odebrałam jako komplement i myśle ze prawidłowo, ale ten twój już mniej... rozważe, zastanowie sie co usunąc- dzieki za krytyke