****

[Witold K.]

XXX

I Smutek


Los niezwykle jest ważki,
A niezmiernie gorzki bywa smak porażki.
Myślałeś, że Ty wybierasz,
Decyzje podejmujesz,
Tymczasem nie Ty tu wyroki wydajesz.
Czy chcesz czy nie, na to przystajesz.
Nie masz wyboru.

Jest Ci źle, czujesz swą niemoc
I wiesz, że choćby wszyscy tak mówili,
To nie pomoże tu gniew i przemoc.
Nie skrzywdzisz, bowiem chwili.
Nie zrobisz nic z tym przygnębiającym uczuciem.
Było się angażować?
Może zbyt pochopnie decyzje zacząłeś podejmować?
A może po prostu tak to się kończy raz za razem?

Trudne jest życie, trudna jest walka o swoje,
Ciężko niekiedy z przygnębieniem toczyć boje.
I po co? Po co to wszystko?
Miał być dla uczuć raj,
Jest jedno wielkie emocjonalnych odpadów wysypisko.
Spokojnie, może jeszcze kiedyś wyrośnie tu piękny gaj.
Na razie czekam,
Czekam na lepsze czasy.






II Nadzieja


Nie jest tak źle,
Mam wszak swą sztukę.
Poezja pomaga w problemach, choć trochę.
Nie, bądźmy szczerzy- kłamiąc sam siebie, robisz z siebie idiotę.
Lecz może jest w tym, choć trochę radości?
Nie, nie bądź tak głupi, litości!
Marny mój żywot, marne me wiersze,
Niby z tego Świata, a takie nietutejsze,
Skrywają zwierzenia me najszczersze
I chyba, dlatego sam ich się obawiam.
Ciężki, ciężki los mego ducha.
W sercu posucha
I żal do siebie.
Po co Ci to było?
Milcz! Jeszcze nie wszystko się skończyło.