Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie chce przegadać i tnę wyrazy
zgodnie z czystą konwencją
czystości konwencji albo odwrotnie

matka znów grzebała mi w szafie
i pytała co to za tabletki
martwi się ale „co ją to kurwa obchodzi”
nie wiem ona tez nie wie ale nie przyzna się
jak zwykle

tysiąc razy pomagałem ci rozmową
i będę musiał jeszcze tysiąc tysięcy
a nie znajduje w tym radości tworzenia
strata czasu i energii
wiec doceń moje poświecenie

alkohol daje mi mnóstwo pomysłów
na głupie pomysły i bardziej pomaga pisać niż trawa
rzygam alkoholem zostaje kac wyrzuty sumienia
i plama na dywanie

pisze ten wiersz ponieważ wszyscy umrzemy
a jak ktoś to przeczyta
umrę trochę inaczej niż inni

Opublikowano

Nie wiem, co napisac - z jednej strony ten tekst jest po prostu nastoletnio-gówniarski (tabletki i matka, zawsze ci biedni rodzice muszą byc jedynymi świadkami buntu) - z drugiej - nie widzę nic, co nie byłoby zgodne z rzeczywistością (może arogancką, ale przecież nie jestesmy chórem anielskim, do k... nędzy).
Szale przeważa puenta - jest świetna.
Zatem plus.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Dzieki za glos. Wiersz mial byc definiowany przez puente wlasnie, i wydaje mi sie, byc moze niesprawiedliwie, ze pani Nagietka nie bardzo zrozumiala moje intencje.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiesz, niektórzy na takich zdaniach zrobili karierę
a czy o wulgaryzmy chodzi w poezji? czy poezja
jest "prawdziwym życiem"? wydaje mi się, że
jak do wszystkiego tak i do niej trzeba dojrzeć,
a kiedy w dojrzewaniu robaczysko się przejawia
no to ... a zresztą - wspóczesna poezja dziwnym
trafem ociera się o dziennikarstwo, Twój wiersz
właśnie w tym kierunku poszedł, coraz dalej do
poezji, może się mylę?
MN
Opublikowano

Dla mnie poezja na pewno nie jest kolejnym osniezonym miastem, czy dworcem kolejowym. Nie wiem co ma wspolnego dojrzalosc z wulgaryzmami, tym bardziej ze sa uzyte w nie wulgarnym i uzasadnionym kontekscie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ano ma i to dużo
i wcale nie chodzi o dojrzałość
w sensie fizycznym
czy psychicznym

ale co ja tam z kaznodziejstwem, skoro
bodziesz ośnieżonym miastem, dworcem kolejowym

kiedyś dużo podróżowałem
i co? nigdy nie odezwałem się
wtedy do nikogo używając wulgaryzmów

z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

„Pustka ktora jest w atomie to raczej ekwipotencjały z małym pstem falowym nie próżnia, z tym ze raczej nie pasuje to do wiersza, zreszta nie o to chodzi, a tlumaczyc nie mam zamiaru jak juz powiedzialem.”
PLATO

ostatnio zostałam zignorowana autor nie wytlumaczył sie z powyższego komentarza
i z tego powodu byłam wkurzona



co do obecnego wiersza to cóż ja czytam tak

1 strofa może być
234 strofa z rzyganiem na podłogę i tabletkami-------> ok rozumiem w młodości niektórzy muszą przez to przejść ale dla mnie w gówniarski sposób napisane zwykły tekst z gg do kumpla

„alkohol daje mi mnóstwo pomysłów na głupie pomysły”-------> doprawdy bardzo odkrywcze masło maślane


5 strofa
„pisze ten wiersz ponieważ wszyscy umrzemy”----> skoro to jest powód pisania to akceptuję to że wszyscy umrzemy to prawda
„a jak ktoś to przeczyta umrę trochę inaczej niż inni-„----> wydaje mi się że tak samo ale to już moja prywata

ok czyli łączę sobie 1 z 5 i ja jako ja nie ma nic z tego
ot przeczytałam zapomniałam
kulawo



ps. na temat dziennikarskiego stylu i używania wulgaryzmów w poezji nie ma sensu się szarpać to kwestia gustu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • W tle   Pośpieszne promienie dnia suną po chryzantemach oświetlając resztki popiołu – zawieszony w atmosferze opada każdego wieczoru   Puste siedzisko z blizną blasku zarośnięte leciwymi pokrzywami – dystansują świat od siebie parząc cioteczne kocięta   Pamięć zżółkniętych łodyg zmiażdżona przez gąsienice Czterdziesty trzeci na nowo - utulony w goździkowej pościeli    
    • Nie ma zniczy, wieńców, ciepłych słów. Nie ma imienia. Jest tylko data - dzień przed pierwszym marca.   Serce zrywa się do pionu w poszukiwaniu choć drobinki pyłu z upuszczonego omyłkowo kwiatka.   Wygrzebuje się z grobu i idzie, kulawo. Brudne od błota, oblepione piachem, potyka się, wstaje, nie zważa, że odstrasza.   Dziurawe, zdeformowane komory pulsują, gotowe pompować nawet zatrutą krew. Zamierają w każdym uderzeniu, jednak biją dalej do eteru.   Może ktoś słyszy echo.   Porośnięte mchem, włóczy się i czołga, ale nikogo nie ma, nikt nie czeka. Klucz nie pasuje już nawet do własnego domu.   Szare i zmarznięte  dochodzi do bram cmentarza, przekazuje wiadomość wronie.    On ją dostaje   jako sójkę, co ćwierka mu piosenkę pod oknem.    Po zmroku serce wraca do grobu, by znów zbudzić się w środku nocy i szukać dalej śladu jego butów, na szlakach tęsknoty.   W tym roku  nie będzie dla mnie wiosny.
    • @Katarzyna Anna Koziorowska ... a ja  ja wierzę  póki iskra tli się  znów  zapłoniesz  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia     
    • @Berenika97 Mnie ten wiersz uderzył, właśnie ze względu na rozdźwięk między dobrymi chęciami, a wewnętrzną rzeczywistością bohatera lirycznego. Myślę, że próbujesz przekazać informację o tym, że nie zawsze trzeba ból, smutek, tęsknotę - zagłuszać i zakrzykiwać. To jak zbyt wczesne zamknięcie rany, jeszcze nieoczyszczonej. W obliczu każdej straty, każdego cierpienia - jest taki moment, którego każdy potrzebuje i w którym staje twarz w twarz z własnymi emocjami. One są w tej chwili bardzo potrzebne. Nieważne, czy mają rację, czy są głupie, czy z punktu widzenia chłodnej logiki - mają sens. Po prostu przychodzą i trzeba je zaakceptować, pozwolić im wylać, jak rzece, a potem opaść, cofnąć się. Uciekanie przed nimi prowadzi do wytworzenia się różnych mechanizmów obronnych, które potem rzucają przysłowiowe "długie cienie" w życiu. Pocieszenie  to przede wszystkim obecność i podążanie za cichymi, dyskretnymi znakami, a nie wytwarzanie sztucznego zamieszania, w którym bohater nie słyszy siebie i nie może się sobą dostatecznie zająć. Nie wiem, czy męska perspektywa, to jest zawsze wybijanie klina klinem - chyba nie, choć może faktycznie, faceci chcą uchodzić za twardych i "nieprzeżywających". Na pewno myślą zadaniowo i tutaj widać element tej mentalności - cel do odhaczenia na checkliście. Chcą byś skuteczni, a nie empatyczni. Nie wiem, jak "mają"  inni ludzie, ale mnie takie gadanie "nie była dla ciebie", "tego kwiatu jest pół światu", itp, doprowadziłoby w takich okolicznościach do szewskiej pasji i kazałabym się wynosić takim przyjaciołom, przyjaciółkom. To jest moja sprawa, co przeżywam, jak to oceniam, jakie znaczenie miała dla mnie ta osoba i kiedy jestem gotowa na odzyskanie wpływu na swoje życie. Etap "alleluja i do przodu" to dopiero kolejne stadium, nie można go przyspieszać. Chyba ten bohater wiersza też tak w głębi serca czuje, ale może ból pozbawił go mocniejszego, zdecydowanego głosu.  
    • a więc to jednak słowik zakwilił wydłubując z czereśni robaka...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...